[SF]........1 year 1 day.......[HBD.KEY.MinKey]
posted on 23 Sep 2009 17:16 by dezepp in FanFiction, Me, SHINee
HBD Key
มาส่งฟิคแลองวันเกิดน้องคีย์
เร่งสุดชีวิตเลย ไม่รู้ว่าจะออกมาดีไหม
เพราะว่า ปกติฟิคหนึ่งเรื่อง ใช้เวลามากกว่านี้เยอะเลย
มาอวยกันก่อนเลย
เต้นเก่งๆ สุขภาพร่างกายแข็งแรง
มีแต่คนรักคนชอบ
- - - - - - - - - - - - - - - - -
[SF]........1 year 1 day.......[HBD.KEY.MinKey]
Author : dezepp(ZeppFy)
< ---------------- 1 year 1 day ---------------- >
1 ปี กับ 1 ครั้ง
กับการพบกัน
สายลมอ่อนๆกำลังพัดพาให้ผมเส้นเล็กละเอียดปลิวไสว ผิวสัมผัสเย็นชื้นจากอากาศยามเช้า
ทั้งที่ ที่ตรงนี้ แสงอาทิตย์ฉาบไปทั่วแต่ก็ยังรู้สึกเย็นยะเยือก
.
หรือว่า
.
จะเป็นเพราะหัวใจของเขา
เด็กหนุ่มกำลังยืนนิ่ง เหมือนกับกำลังรอใครสักคนที่ริมดาดฟ้า รอคนที่จะต้องมาเจอหนึ่งครั้งในหนึ่งปี
มือเล็กๆเกาะเกี่ยวลูกกรงเหล็ก ความเย็นที่สัมผัสได้เหมือนกับ หัวใจของเขารึเปล่า
. ทำไมต้องรอ?
. เขาเองยังตอบไม่ได้
... จะมารึเปล่า ...
... จะมาหา เมื่อปีก่อนไหม ...
23.09.08
07.32 am
ทั้งที่วันนี้ เป็นวันของเขา แต่ทำไมทุกอย่างถึงดูกลับสวนทางไปกันหมด ตั้งแต่เช้า
// คีย์ นายอยู่ไหน นี่มันเข้าเรียนแล้วนะ //
เพื่อนของเขาหวังดีเขารู้ แต่เขาไม่พร้อมเขาไม่อยากเข้าไป เขาไม่อยากเจอหน้าใครต่อใคร
ไม่แม้แต่จะยิ้มรับความหวังดี
"วันนี้ไม่เข้า โทษทีนะ"
// แต่กระเป๋านาย //
"ซ่อนให้หน่อยละกัน"
// เออๆ ตามใจนะ //
เสียงบ่นปลายสาย ทำให้เขายิ้มออกแม้จะเพียงนิดเดียวก็ตาม
ขาเรียวก้าวไปยังดาดฟ้าที่ไร้ผู้คน
// แอ๊ด //
สายลมอ่อนๆพัดเข้ามายามประตูเปิดออก
... รู้สึกดีจัง ... ใบหน้าหวานยิ้มรับจางๆก่อนจะขังตัวเองอยู่บนนั้น
ไม่ต้องสุงสิงกับใคร ไม่ต้องคอยยิ้มเอาใจคนอื่น ... ดีจัง ...
12.10 am
เสียงโหวกเหวกดังขึ้นเป็นระยะ เพราะช่วงเวลานี้ใครต่อใครต่างก็ไปเล่นสนุกกัน
... แต่ทำไมเขาถึงเบื่ออย่างนี้นะ ...
ร่างบางเล็กนั่งพิงลูกกรงเหล็ก สองนิ้วเกี่ยวเข้าที่ลูกกรงเหล็ก ก่อนจะมองลงไปข้างล่าง กลุ่มเด็กนักเรียนยังคงเล่นกันอยู่ข้างล่าง
// ตึกๆ //
เสียงกระแทกเบาๆดังขึ้นที่ประตูดาดฟ้า ก่อนจะเปิดออก เด็กผู้ชายสองคนกับลูกบอลหนึ่งลุก เรียกความสนใจของเขาได้ทีเดียว
... ไหนใครว่า ที่นี่ไม่ค่อยมีคนมาไงละ ...
ร่างบางเล็กมองออกไปยังผู้มาเยือนคนใหม่
"เอ้า มีคนอยู่ก่อนแล้วอะมินโฮ ไปเล่นที่อื่นป่าว"
"พื้นที่ ออกจะเยอะแยะ เล่นที่นี่แหละ นายคงไม่ว่าอะไรนะ!! ถ้าพวกเราจะเสียงดังนิดหน่อย!!!" ตะโกนข้ามฟากอย่างกลับกลัวว่าเขาจะไม่ได้ยินอย่างนั้นแหละ
คนตัวเล็ก ไม่ได้ตอบกลับ ทำเพียงหันไปทางเดิม
... มีคนร่วมพื้นที่หน่อยคงไม่เป็นไรหรอก ...
. อาจจะกำลังคิดผิด
ร่างบางพยายามหลับตา ใต้แสงตะวัน แต่ว่าเสียงโวยวายของคนสองคนทำเอาเขาหลับไม่ลงเลยจริงๆ
... ไม่เข้าใจเหรอ เขาอยากอยู่เงียบๆนะ ...
01.05 pm
"เฮ้ยๆ เข้าเรียนบ่ายแล้ววะ ไปกันเถอะ"
คนหนึ่งกำลังเรียกส่วนอีกคน กำลังส่งยิ้มกลับ
"โดดวะ อน แกไปเรียนดิ่ แล้วเอาการบ้านมาลอกด้วย"
"มินโฮแกก็อย่างนี้ทุกที ฉันเรียนแกลอก ประจำอะ!!"
... ออกไปแล้ว ออกไปสักที ...
อาจกำลังรู้สึกดี
แต่ว่า
"ทำไมนายไม่ไปเรียน"
คนที่ยืนออยู่ไกลแสนไกล กลับมาเข้าใกล้อย่างเหลือเชื่อ
ไม่ใช่น้ำเสียงแบบเมื่อครู่ น้ำเสียงที่ดูขี้เล่นเปลี่ยนเป็นจริงจัง
"ไม่ใช่เรื่องของนาย"
"กำลังเหงาอยู่เหรอ?"
"............"
"เด็กขี้เหงาอย่างนาย จะทำตัวเองให้ดูเหงาไปทำไม ร่าเริงซะ สนุกกับชีวิตเข้าไว้"
"นั่นมันนาย คนรักสนุก"
ทำไมถึงไม่เข้าใจนักนะ ว่าเขาแค่อยากอยู่คนเดียว
04.30 pm
เลิกเรียนแล้ว ทุกคนกำลังกลับบ้าน แต่เขายังอยู่ที่นี่ กับคนๆนั้น
"เลิกเรียนแล้ว นายไปไหน"
"ไม่ไป"
ไม่รีรอเพื่อถามให้ได้คำตอบ แต่ฉุดกระชากอีกคนให้เดินตาม
ร่างเล็ก เดินโงนเงนเพราะการนั่งมาตลอดทั้งวัน แล้วยังมีคนใจร้อนพยายามดึงให้เขาเดินตามอีก
ร่างเล็กๆพยายามเดินตามมือที่กำลังจูงเขาฝ่าผู้คนที่เดินสวนทางมา ไม่ได้สนใจสักนิดว่าเขาน่ะกำลัง.....
. หงุดหงิด
... วันนี้มันวันพิเศษของเขานะ ...
ท้องฟ้าที่กำลังมืดครึ้ม ผู้คนต่างออมาสนุกสนาน ยกเว้นเขา ที่ถูกลากไปตามทางเดิน
"พอแล้ว ปล่อย จะพาไปไหน"
ดึงแขนตัวเองกลับ แต่มันก็เป็นเพียงการสะกิดให้ร่างสูงที่อยู่ตรงหน้าหันกลับมา
"แล้วนายอยากไปไหน"
"ดาดฟ้าโรงเรียน"
คนได้ยินพ่นลมหายใจออก ไอควันสีขาวบอกได้ถึงอากาศที่เย็นจัด ทั้งที่อากาศหนาวขนาดนี้ ยังใส่แค่เชิ้ตธรรมดา เหมือนๆกับเขา
. หนาวไหม หนาวจับหัวใจไหม?
07.01 pm
ดึกแล้ว มืดแล้ว เวลานี้ที่ไร้ซึ่งแสงจากดวงอาทิตย์ เหลือเพียงดวงดาวที่ห้อมล้อมตัวเขา
"ทำไมต้องอยากมาที่นี่ รู้ไหมว่าถ้าถูกจับได้ จะโดนตัดคะแนนความประพฤติ"
"นายต่างหากที่ต้องกลัว คุณประธานนักเรียน"
ไม่ มีเสียงอะไรตอบโต้กลับมา เมื่อต่างฝ่ายต่างกุมความลับของกันและกัน คนหนึ่งโดดเรียนในฐานะนักเรียนธรรมดาที่อาจถูกฑัณบน ส่วนอีกคนก็เป็นประธานนักเรียนที่ทำผิดกฏ ร่างเล็กนั่งลงกับพื้นแหงนหน้ามองดวงดาวที่เป็นประกายระยิบระยับ
ปล่อยให้อีกคนยืนนิ่ง
10.15 pm
RRRrrrrr RRRrrrrr
เสียงโทรศัพท์ร่างบางดังขึ้น เจ้าตัวหยิบออกมาดูว่าเป็นใครที่โทรมา ใบหน้าหวานเบ้เล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อคนโทรเข้ามา
... พี่ชาย ...
// ทำไมนายไม่กลับบ้านคีย์ พ่อรอแกอยู่นะ //
"ผมไม่กลับไปหรอก ผู้หญิงคนนั้นก็อยู่ด้วยใช่ไหม"
// ถ้ายังคิดจะเป็นลูกที่ดี ก็ควรกลับบ้านแล้วยอมรับเรื่องนั่นซะพ่อจะมีใคร แม่ก็ยังเป็นแม่นะ เราจะไปตัดสินใจแทนได้ยังไง //
"ไม่........พี่อยากอยู่กับพ่อกับผู้หญิงคนนั้นเชิญพี่คนเดียวเถอะ!!พี่จงฮยอน!!!!"
// คีย์!!! @#!$%#@&*#$@&&^//
ร่างบางเล็กก้มลงมองโทรศัพท์ในมือเสียงโวยวายยังคงดังลอดออกมา
... อยากไปจากคนพวกนี้ ...
แต่ แล้วของที่อยู่ในมือก็เปลี่ยนไปอยู่ที่อีกคน ร่างสูงนั่งลงข้างๆ พลางหยิบโทรศัพท์ออกจากมือเล็ก พูดใส่ในประโยคที่คนได้ยินต้องลมออกหู
"ขอโทษครับ คืนนี้คีย์จะไม่กลับ เขาจะอยู่กับผมทั้งคืน"
ใบหน้าหวานมองคนที่กดวางโทรศัพท์ไปแล้ว
... รู้ชื่อของเขา ...
"นายจะทำอะไรต่อ" คนวางโทรศัพท์หันมาหาคนข้างๆ
"ไม่รู้สิ แค่นั่งให้คืนนี้ผ่านไป"
ตอบเรียบๆ หันมองดวงตาคอมเต็มดวงตา เงาบนนั้นสะท้อนแต่ภาพของเขา
... รู้สึกดีจัง ...
"งั้น ฉันกลับ"
"ไหนว่าจะอยู่ด้วยทั้งคืน"
อะไรบางอย่าง สั่งให้ร่างบางเอ่ยแบบนั้น พร้อมกับคว้าข้อมือคนที่กำลังลุกให้กลับลงมานั่งที่เดิม
. คงเป็นความเหงา
. ที่เมื่อมีใครเข้ามาแล้ว และไม่อยากให้ออกไป
ใบ หน้าคมเบ้เล็กน้อยเพราะแรงกระแทกแต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อ ใบหน้าหวานกำลังมองมายังตัวเขาอย่างจริงจัง เหมือนกับกำลังบอกว่าคำพูดเมื่อ ครู่คืออะไร
... อยู่ด้วยทั้งคืน ...
"คิดว่าพูดอะไรออกมา กับนายน่ะ..............."
"กับฉัน ทำไม?"
ใบหน้าหวาน เข้าใกล้กว่าเดิม ริมฝีปากเรียวเล็กขึ้นสีชมพูอ่อน ขยับบางเบาเรียวลิ้นสัมผัสผิวฝีปากหนาราวกับกำลังลิ้มรส
"คิดจะยั่วรึไง"
"ถ้ามันทำให้นายอยู่เป็นเพื่อนฉันได้ทั้งคืน"
ไม่สนอะไรอีกแล้ว ความเหงาเหรอ ถ้ามีคนๆนี้อยู่เขาจะต้องไม่เหงาอีก
เขาจะได้มองเข้าไปในดวงตาคม แล้วสะท้อนเห็นแต่ภาพของเขา
เขาจะได้มีคนคอยปกป้องยามที่เขาต้องการหนี
หรือถ้าเขามีคนๆนี้อยู่ที่ข้างกายเขา
เขาอาจ.......ได้รักใครสักคน
สัมผัสอุ่นที่แลกให้กันและกัน ฝ่าความหนาวยามค่ำคืน
ในคืนพิเศษ
จะเป็นคืนสุดท้ายรึเปล่า
23.09.09
09.50 pm
... จะมารึเปล่า ...
... จะมาไหม ...
ร่างกายสีขาวยืนนิ่งที่ตรงหน้าลูกกรงเหล็ก มือบางค่อยๆยกขึ้นเกาะลูกกรงไว้
. ความเย็นนี้เหมือน หัวใจรึเปล่า?
1 ปีที่เขาเอาแต่เฝ้ารอ เขาตกหลุมรักคนที่สนุกกับชีวิต ในช่วงเวลาเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมง
แค่ไม่กี่ชั่วโมงที่ทำเอาเขา แทบขาดใจ
และเพราะคำสัญญาที่ผู้ชายคนนั้นบอก มันทำให้เขาไปไหนไม่ได้
"วันนี้ในปีหน้า เราจะเจอกันอีกที่นี่"
"แล้ววันพรุ่งนี้ละ"
"ไม่มีคีย์ ไม่มีวันพรุ่งนี้"
"วันนี้ในปีหน้านายจะมาหาฉันใช่ไหม"
"อืม"
... เจ็บปวดเหลือเกิน ...
ที่แค่ในวันถัดมา เราเหมือนไม่รู้จักกัน
.
.
..
.
... แล้ววันนี้ละ จะรู้จักกันรึเปล่า ...
ร่างกายผิวขาวเริ่มซีดอย่างเห็นได้ชัด เพราะอากาศที่กำลังเย็นขึ้นทุกวินาที
ร่างบางหันมองนาฬิกาที่อยู่บนยอดตึก ไม่ไกลนัก
11.57 pm
... คงไม่มาแล้ว จะไม่มาแล้วใช่ไหม ...
"ฮะฮ่ะ"
. หัวเราะ?
หัวเราะทั้งน้ำตา ใบหน้าหวานที่ตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตา แต่ยังคงหัวเราะ
... ทำไมเขาถึงหลงเชื่อคนแบบนั้น ...
... คนที่แทบไม่รู้จัก ...
ความเย็นที่แผ่นซ่าน รับรู้ไหมว่ามีความอบอุ่นแฝงอยู่
"คีย์ มาแล้วฉันมาแล้ว"
สัมผัสอุ่น อ้อมกอดอุ่น กำลังโอบกอดร่างบาง เสียงกระซิบที่ข้างหูคนในอ้อมกอดจำมันได้ดี
"มินโฮไหนว่าจะมา" เสียงสะอื้นนั้น ทำเอาคนได้ยินใจไม่ดี
"ก็มาแล้ว"
.
.
อยู่ๆความเย็นวาบ ก็สะดุดลงที่ต้นคอสวย มือเล็กเอื้อมสัมผัสความเย็นอย่างใคร่รู้ หยดน้ำตาที่ยังไหลเป็นทางยังคงอยู่อย่างนั้น
.
.
"เย็นรึเปล่า ถอดก่อนไหม"
"ไม่ๆ ไม่ถอดมันอุ่น.....อุ่นที่สุด"
.
.
นิ้วเรียวเล็กสัมผัสตัวจี้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอีกคนที่กำลังเช็ดน้ำตาให้เขา ทั้งที่กำลังสวมกอดเขา
... 1 ปี 1วัน ...
"มินโฮ แล้วปีหน้าละ จะมา..เจอกัน........." ริมฝีปากสวยถูกหยุดไว้แค่นั้นเมื่ออีกฝ่ายวางนิ้วลงบนริมฝีปากสวย
.
.
.
"ไม่มีปีหน้าแล้วคีย์"
อยู่ๆก็เหมือน ถูกหิมะถล่มทับ ร่างทั้งร่างที่เย็นเฉียบอยู่ก่อนแล้ว
. แทบหมดแรง
. แทบหมดลมหายใจ
... จะไม่มี 1ปี จะไม่มี 1วัน ...
.
.
"ทะ...ทำไม"
... เหมือนคนบ้า ...
ใบ หน้าหวานกำลังตัดพ้อ พร้อมกับดวงตาสวยที่กำลังมีน้ำตาอีกครั้ง ร่างกายที่กำลังสั่นเทาเป็นลูกนก กำลังกำเสื้อฝ่ายตรงข้ามจนเกิดรอยยับ
... แค่วันเดียว ขอแค่วันเดียว ...
"วันเดียวนะ มินโฮ แค่วันเดียว ก็ไม่ได้เหรอ" อ้อนวอน...ขอร้อง...
. จะใช้คำไหน?
. น่าสงสาร
"ไม่ใช่แค่วันเดียว"
... ตลอดไป ...
"ไม่...ไม่เอา ไม่ฟัง ไม่ฟัง ....อ๊ะอื๊อ!~~"
เสียงปฏิเิสธหายไปแล้ว สัมผัสชื้นที่ริมฝีปากเข้ามาแทนที่
ร่างสูงผละออกมา อย่าใจเย็น "ทำไมไม่ฟังเลยละหือ?"
เชยคาง ใบหน้าหวานกำลังหอบหายใจแรง แต่ใบหน้านั่นกลับสะบัดหนี
".......ก็จะไม่มีปีหน้า.....แล้ว" เสียงสะอึก กับเสียงคำพูดในตอนนี้ช่างดูน่ารัก
หยด ประกายใสที่หางตายามค่ำคืน ช่างเหมือน ดวงดาวที่อยู่บนท้องฟ้า ร่างสูงกำลังมองมัน ริมฝีปากอุ่นทาบทับที่พวงแก้มขาวอมชมพู สูดกลิ่นหอมจากแก้มนั่น
"เราจะไม่ไ้ด้เจอกันปีหน้า หรือปีถัดไป.........
จะไม่มีวันนี้ในปีหน้า......เพราะต่ออจากนี้เราจะเจอกันทุกวัน"
EnD.
จบแล้วนะคะ เป็นยังไงบ้าง คะ??
ขอให้น้องคีย์มีความสุข สุขภาพร่างกายแข็งแรง
ได้ทำทุกสิ่งที่อยากทำ
ขอบคุณคนอ่าน ขอบคุณคนเม้นนะคะ
เป็นฟิค HBD น้องคีย์ที่ไม่กระแทกตับค่ะ
แต่กระแทกใจเต็มๆ
#1 By my key (61.19.199.142) on 2009-09-23 17:57