Hello~ ZeppFy!!Zide

ขอโทษที่ทำให้รอนะคะ

--------------------------------

 

Title : Scary

 

Couple : MinHo x Key , JongHyun x TaeMin , Onew

 

Author : dezepp(ZeppFy)

 

Chapter  14

 

 

< -------------------------------------------------- Scary -------------------------------------------------- >

 

... "พี่.....พี่คับ.........พวกพี่อยู่ที่ไหนกัน" ...

 

ในสวนโล่งกว้าง  แม้ว่า  ต้นไม้จะส่วนใหญ่เป็นไม้พันธุ์เล็ก  ไม่ใหญ่พอจะบดบังอะไร

 

แต่เด็กน้อยกลับมองไม่เห็นใคร

 

เพียงแค่ลมพัดผ่าน  เสียงกระซิบแผ่วเบา ลอดมาตามสายลม 

 

... "แทมิน~~" ...

 

เด็กน้อยหันตามสายลมที่กำลังผ่านไป

 

... "พี่....พี่อยู่นั่นใช่ไหม" ...

 

 

 

ขาเรียวเล็กเดินไปอีกที่เสียงสองเสียง  กำลังหัวเราะ  เด็กน้อยยิ้มกริ่ม

 

... "จ๊ะเอ๋???" ...  ใบหน้าหวานละไมมีหน้าเปลี่ยนไป  เมื่อคิดว่าตำแหน่งที่มีคนอยู่กลับไม่พบใคร

 

... "อย่ามองนะ แทมิน  อย่ามอง!!!!!" ...

 

เสียงใครตะโกนเรียก  เด็กน้อยหันไปมองตามเสียง แม้จะได้ยินเสียงห้าม

สิ่งที่ไม่น่าเชื่อ  ความจริงที่ไม่มีทางเป็นไปได้  เด็กน้อยได้เห็นมันเต็มตา

 

... "พี่คับ.....พี่......พี่!!!!!!!! อย่าทำแบบนั้นกับพี่นะ!!!!!!!" ...

 

 

 

 

ในห้องนอนกว้าง  ความมืดไม่อาจสู้ ความหวาดกลัวจากฝันร้าย

 

เสียงพลิกตัวไปมา  กำลังเรียกคนที่อยู่ด้านนอกให้เข้ามาในตัวห้อง

 

//แกร๊ก//  เงาสีดำทอดยาวเข้ามาในห้อง  เผยให้เห็นแขกผู้มาเยือนที่กำลังตรงมาหาคนที่นอนอยู่บนเตียง

 

 

"อื้อ......อือพี่..........อื้อพี่"

เจ้าของใบหน้าหวานพลิกตัวไปซ้ายทีขวาที  เสียงที่เปล่งในลำคอ  ไม่ว่าใคร

ต่างก็เดาได้ว่า....กำลังฝันร้าย

 

 

น้ำหนักไม่มากนัก  ทิ้งลงบนเตียงข้างๆร่างบาง  เหมือนเป็นการเร่งเร้า  คนที่นอนกระสับกระส่าย  ลืมตาตื่นในความมืด  ลมหายใจที่หอบดัง  เหมือนกำลังตกใจกับอะไรบางอย่าง

"แทมิน......"

 

เสียงเรียกเบาๆ  ทำให้เจ้าของชื่อหันมาหาต้นเสียง  อย่าง.....จงฮยอน

 

 

"พะ....พี่จงฮยอน!!!!"  ร่างบางเล็กลุกขึ้นนั่ง  วินาทีแรกที่ลืมตาแล้วให้เห็นใครอีกคน  ร่างบางเล็กแทบถลาเข้าไปหาถ้าไม่ติดว่าได้เห็นดวงตาที่กำลังมองเขา    ดวงตานั่นทำให้เขาหยุดนิ่ง  และหวาดหวั่นกลัวว่าสายตาที่เห็นจะเปลี่ยนไป

ผู้เป็นพี่เอื้อมมือไปกดเปิดไฟที่หัวเตียง  เผยให้เห็นใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา 

"ฝันร้ายรึเรา?"

 

"คับ........พี่ยังไม่นอนอีกเหรอ...."  เจ้าของห้อง  พยายามหันหน้าหลบแสงไฟ  มือบางพยายามเช็ดหยดน้ำที่เกาะแพขนตาหนา  แต่มือที่กำลังยกขึ้นมาถูกจับไว้ แล้วลดมือลงมือหนาเชยคางที่หันหนี  ให้หันกลับมาอีกครั้ง

"พี่ได้ยินเสียงนายท่าทางไม่ค่อยดีเลยเข้ามาดู  คราวนี้ฝันอะไรละ......เรียกพี่ด้วย"  เกลี่ยคราบน้ำตาอย่างเบามือ

 

.นุ่มนวล และอ่อนโยน

 

... พี่จงฮยอน พี่คิดอะไรอยู่ ...

 

"ผม.......เห็นไม่ชัด  ไม่แน่ใจ  แต่คงไม่ใช่เรื่องดี"

 

นิ้วมือหนาเกลี่ยที่พวงแก้มใส  ก่อนจะไล้ลงมายังต้นคอสัมผัสที่ดูเหมือนจะเกินเลย

ฉับพลัน มือที่กำลังลูบไล้ก็ชักออก  "งั้นนายก็นอนได้แล้ว พรุ่งนี้มีเรียน"  กดปิดโคมไฟที่หัวเตียง เฉียดตัวร่างบางไปเพียงนิดเดียว

 

"..............พี่จงฮยอน"  เสียงหวานเอ่ยเรียกคนที่กำลังลุกจากเตียง ใช้มือสองข้าง คว้าเข้าที่ข้อมือ

 

 

. ความมืดนี้ คอยช่วยร่างบางให้ทำอะไรรึปล่าว

 

. คงใช่

 

 

 

"คืนนี้นอนเป็นเพื่อนผม นะคับ....ผมกลัว......"

 

"แต่ว่า.....พี่ยัง"  คนที่กำลังเดินออกไป หันมาหาเอ่ยเสียงอึกอัก  นิ้วมือชี้ไปทางประตูที่เปิดค้างไว้ เพราะได้เห็นดวงตาที่ทำเหมือนกับกำลังขออ้อนวอน ทำให้เขาไม่อยากปฏิเสธ

 

 

"นะคับ........นอนกับผม"  ย้ำคำพูด  คำที่ทำให้คนได้ยินฉุกคิด

 

 

.นอน

.กับ

.ผม

 

.มันมีความหมายอื่นไหม

 

 

 

... ทำไมนะ ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้ ...

จงฮยอนหันมองร่างเล็กในความมืดเต็มสายตา  ใบหน้าหวานกำลังมองเขา

 

..เขาปฏิเสธไม่ได้

 

"งั้นเดี๋ยวพี่ไปปิดไฟข้างนอก"

"ไม่เอาอ่ะ ผมไม่ให้พี่ไป"  เหนี่ยวรั้ง ฉุดแขนให้คนยืนลงนั่งบนเตียง  รีบรุดเข้าไปหา ดึงแขนกอดไหล่ ทำเอาคนที่เพิ่งนั่งตกใจ

 

"ทำอะไรน่ะแทมิน"

"ถ้าผมไม่ทำแบบนี้  พี่ก็จะออกไป  แล้วก็ไม่เข้ามาอีกใช่ไหม ผมรู้นะ"

 

. มนุษย์ มีความอดทน 

. แต่ความอดทนก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน

 

 

... ผมจะไม่ทนอีกแล้ว พี่จงฮยอน ...

 

 

"เฮ้อ.......พี่แค่จะไปปิดไฟ"

 

 

เสียงถอนหายใจดังเหนื่อยหน่าย แต่เจ้าตัวคนได้ยินกลับไม่รู้สึก  ร่างบางเล็กดึงแขนคนที่พยายามลุกออกไป

 

 

"ไม่เอานะ  ..........อยู่กับผม....นอนกับผมนะครับ"   ซุ่มเสียงหวานหู  จนคนฟังแทบเคลิ้ม

 

แล้วปฏิเสธได้ไหม...............

 

... ตัวเขาปฏิเสธมันไม่ได้เลย ...

 

....

........

..................

...

 

 

 

บนเตียงไม่กว้างมานัก  ร่างสองร่างนอนนิ่งบนเตียง

 

ในความมืดแทมินมองผู้เป็นพี่ฝ่าความมืด  มองเห็นดวงตาคมที่กำลังมองมาทางเขา 

"พี่จงฮยอน"

"หืม"

"กอดผมหน่อยได้ไหม"

 

ไม่รีรอให้คนถูกถามได้ตอบ  ร่างบางขยับกายเข้าหาสวมกอดในแบบที่ไม่เคย  แขนสองข้างกอดรัดแน่นกว่าทุกครั้ง ใบหน้าหวานโน้มลงบนแผงอกกว้างของอีกฝ่าย

 

...

.

หัวใจเขากำลังเต้นรัว 

 

... พี่จงฮยอน ผมรักพี่นะ ...

 

"ทะ.....แทมิน....."  เสียงตะกุกตะกัก  ร่างบางเล็กกำลังฟังมันอย่างเจ็บปวด

"กอดผมนะคับ"

 

คำขอร้องเบาๆ  จงฮยอนได้ยินมันชัดเจน  เปลี่ยนท่าทีที่เหมือนทำอะไรไม่ถูก เป็นสัมผัสเบาๆที่แผ่นหลัง

 

.

 

.

 

โอบกอดตอบรับทั้งหมดด้วยหัวใจรึเปล่า...

.. ....

.....

...................

.

.

 

 

นานเท่าไรกัน  ที่ร่างบางไม่ได้หลับอย่างที่ควรจะเป็น  ดวงตาหวานเอาแต่มองคนที่กำลังหายใจสม่ำเสมอในความมืด

 

"ผมรักพี่.......ได้ยินไหม......"

"......."

 

 

... สุดท้าย พี่ก็ไม่ได้ยิน ...

 

 

แค่นยิ้มบางในความมืด เยาะเย้ยตัวเองที่  สุดท้ายแล้วก็ยังกลัวที่จะจะพูด  ถึงได้เลือกพูดในเวลาแบบนี้

 

 

ใบหน้าหวานโน้มตัวสัมผัสแผ่วเบาที่ริมฝีปากแล้วมองคนตรงข้างก่อนจะรู้สึก ถึงอะไรบางอย่าง  สัมผัสกอดที่หนักแน่นขึ้น  ร่างบางเล็กถูกรั้งให้เข้าใกล้กว่าเดิม

 

 

"พี่ไม่ได้หลับ!!!??"  ดวงตาหวานเบิกโพล่งในความมืด

"อืม.....ไม่ได้หลับเลย......"

 

 

ลมหายใจอุ่น เป่ารดใกล้ใบหน้าหวาน  ร่างบางเล็กกระตุกตกใจ

อยู่ๆก็ รู้สึกกลัว ทั้งที่เป็นคนเริ่มแท้ๆ  แล้วยิ่งรู้สึกมากขึ้นเมื่อร่างบางรับสัมผัสที่แผ่วเบาคลอเคลียที่จมูกสวย

 

 

. ที่ทำให้หัวใจเต้นแรง

 

 

 

"พี่ได้ยินอะไรบ้าง............พี่จงฮยอน..................."  เสียงหวานเงียบหาย เมื่อริมฝีปากหวานถูกล่วงล้ำ  บดเบียดจนแนบสนิท ลมหายใจร้อนผ่าวส่งถึงกัน 

 

 

ผิวกายแนบชิด จงฮยอนกอดรั้งร่างบางให้เข้าใกล้  สอดมือหนาเข้าตามไรผม ดึงท้ายทอยร่างบางให้รับสัมผัสที่ตนเองมอบให้ ออกแรงบังคับหัวของร่างบางให้ใบหน้าหวานไม่หันหนี พร้อมทั้งยังช่วยให้ตอบรับเขาได้มากขึ้น

 

 

เสียงครางอื้ออึงใบลำคอ ไม่มีวินาทีไหนที่ริมฝีปากสองคู่ต้องขาดจากกัน  จงฮยอนพลิกตัวดึงให้ร่างบางอยู่ข้างใต้ มือสองข้างเปลี่ยนเป็นโอบใบหน้าหวาน รั้งไม่ให้หันหนี แม้ว่าร่างบางจะพยายามท้วงเพื่อหาอากาศหายใจ

 

 

จนในที่สุดจงฮยอนต้องละออกมา  เมื่อมีมือบางดันไหล่เขาไว้สุดแรง

 

 

ดวงตาใสเป็นประกาย ของแทมินกำลังมองคนที่อยู่บนตัวของเขาเอง  คนข้างบนกำลังหอบ  พอๆกับตัวเขา  แขนสองข้างพยายามดันไหล่หนาไว้  แผงอกบางกระเพื่อมขึ้นลง เพื่อชดเชยอากาศที่ขาดหายไป

 

"พี่ทำอะไรน่ะ"  คำพูดที่ปะปนมากับเสียงลมหายใจ

 

 

คนมองกำลังรู้สึกว่าร่างบางที่อยู่ข้างใต้  กำลังดึงดูดให้ตัวเขาทำอะไรบางอย่าง

 

 

แทมิน  มองคนที่อยู่ข้างบนแสงที่ลอดประตูเข้ามาทำให้เขาเห็นในหน้าคมเพียงน้อยนิด  แต่สิ่งที่ชัดเจนเป็นดวงตาที่สะท้อนแสงไฟ กำลังมองเขา

 

"แล้ว เราอยากให้พี่ทำอะไรละ"  โน้มใบหน้าเข้าหา  จุดมุ่งหมายเป็นแก้มใส แต่ก่อนได้สัมผัส  กลับโดนร่างบางดันไหล่ไว้

 

"ย.....อย่าคับ"  เสียงหวานเอ่ยตะกุกตะกักเมื่อ อีกคนกำลังพยายามฉวยความหอมจากพวงแก้มขาวเนียน หันหน้าหนี หลบไปซ้ายทีขวาที  

 

 

"ถ้าพี่ไม่คิดจะรักผม  ในแบบที่ผมรักพี่ ก็อย่าเลยครับ มันจะทำให้ผมคิดไปไกล ......ตลอดเวลา" 

เสียงหวานสั่นรัว  เมื่อต้องเอ่ยในสิ่งที่เขาเคยปิดมาตลอด 

.

.

 

. เหมือนลมหายใจกำลังจะหยุดนิ่ง

 

.

.

 

จงฮยอน ทำอะไรไม่ถูกนอกจากละตัวเองออกไป  แทมินมองคนที่ละออกไป  แล้วมองตัวเขาโดยไม่พูดอะไร

 

 

 

... ไม่จริงใช่ไหม พี่แค่อยากทำงั้นเหรอ ...

 

... รวมถึงคราวก่อนด้วยใช่ไหม ...

 

... เป็นผมที่คิดอะไรอยู่คนเดียว ...

 

 

 

ร่างบางยกมือถึงปิดหน้าตัวเอง ไม่อยากให้คนที่อยู่ข้างบนเห็นน้ำตาของตัวเอง  กลั้นเสียงสะอื้นให้ลึกที่สุด  แต่ก็ไม่ลึกพอ

 

... เสียงสะอื้นที่ทำให้คนได้ยินเจ็บปวด

 

 

จงฮยอนมองคนข้างใต้  น้ำตากำลังไหลร่างบางเล็กกำลังสั่น เขารู้สึกได้

 

 

... แทมินบอกรักเขา ... บอกรักที่เป็นมากกว่าพี่น้อง ...

 

... แล้วเขาล่ะ ...

 

... ไอ้ที่หัวใจเต้นแรงตอนได้ยินคำบอกรักคงใช่อย่างที่คิดใช่ไหม ...

 

 

 

จงฮยอนพยามดึงใบมือที่ปิดใบหน้าหวานออก  แต่ยิ่งทำก็ยิ่งดูเหมือนร่างบางจะกดมือเข้ากับใบหน้าตัวเองแน่น

"ไม่เอา ผมไม่อยากให้พี่เห็น!!!!" หันหน้าหนีทั้งที่เอามือกดหน้า  ใบหน้าด้านข้างสะท้อนแสงไฟที่ลอดเข้ามาจากทางหน้าประตู 

 

. คราบน้ำตา  ไหลเป็นทาง  และกำลังไหลย้อนกลับเมื่อร่างบางพลิกตัวไปอีกด้าน

 

จงฮยอนก้มตัวลง  แม้ว่าจะปิดการมองเห็น  แต่ก็ยังได้ยินอยู่ใช่ไหม

 

 "แทมิน  ฟังพี่นะ.............ทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเรา  เป็นสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้น ที่จริงระหว่างเราควรมีแต่คำว่าพี่น้อง"

 

"ผมรู้!!! พี่หยุดย้ำได้ไหม  แค่พี่ไม่รักผมแบบที่ผมรักพี่ ผมก็เจ็บจนจะทนไม่ไหวแล้ว!!!"  ตวัดเสียงหันมองคนที่กำลังพูดทำร้ายจิตใจเขา  แต่แล้ว ริมฝีปากบางสวยกลับถูกครอบครองอีกครั้ง 

 

 

จงฮยอนไม่ปล่อยให้ร่างบางได้พูดอะไรต่อ คำพูดที่ปะปนมากับน้ำตา  เขาไม่อยากเห็นมันจนกระทั่งมือเล็กๆทุบไหล่เขาหลายต่อหลายครั้ง จนต้องผละออกมา  ดึงใบหน้าหวานให้มองตนเอง

 

 

"พี่ก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน!!!! ไม่ใช่แค่นายที่เจ็บ  พี่เองก็เจ็บไม่แพ้กัน!!!!"  ขึ้นเสียงแข็ง ได้สบตากันเพียงชั่วครู่แล้วเสมองไปทางอื่น

 

 

... เขาอ่อนแอ อ่อนแอกว่าแทมิน ...

 

 

กดใบหน้าคมลงบนไหล่ของอีกฝ่าย  แรงสั่นสะท้านน้อยๆ ร่างบางรับรู้ถึงมัน

 

... พี่จงฮยอนกำลังร้องไห้ ...

 

 

 

"พี่..."

 

"แทมินมันมีทางอื่นสำหรับเราไหม......."  เอ่ยเสียงอู้อี้  แทมินโอบแขนรอบตัวคนที่อยู่ข้างบนเบาๆ   "พี่ไม่อยากผิดสัญญากับแม่  พี่สัญญาว่าจะดูแลเราและควรเป็นพี่น้องธรรมดา แต่.........พี่กลับรู้สึกอะไรที่มากกว่านั้น..และอยากทำอะไรที่มากกว่าที่ สัญญากับแม่"

 

 

หัวใจดวงน้อยๆ  กำลังพองโต เมื่อได้ยินว่าเจ้าของใบหน้าคม  ก็รู้สึกกับเขามากกว่าพี่น้องธรรมดา

 

... แค่รู้สึกเหมือนกันก็ดีเท่าไรแล้ว ...

 

 

 

"...พี่กลัวว่า  ถ้าเราปล่อยทุกอย่างเป็นไปอย่างที่เราสองคนคิดตอนนี้  ในอนาคตพี่อาจทำร้ายเราไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง"

 

แทมินดึงไหล่หนาให้ใบหน้าคมได้ตบตากับเขา  ลูบไล้มือไปตามใบหน้าคม

 

 

"มันไม่ต่างอะไรพี่จงฮยอน  พี่จะทำร้ายผมในตอนนี้  หรือในอนาคต  ผมก็ยังคงรักพี่"

 

ไม่ได้ดึงอีกฝ่ายให้รับสัมผัสเขาแต่กลับเป็นร่างบางที่ยืดตัวขึ้นไปหา  สัมผัสแผ่วเบาที่ริมฝีปาก

 

.

.

. 

"แล้วพี่รักผมไหม"

"รักสิ"

 

 

.....................

......

..

 

ที่อีกด้าน  ในห้องใกล้ๆกัน

 

ร่างบางเล็กนอนกระสับกระส่ายบนเตียงกว่า  พลิกตัวไปซ้ายทีขวาทีราวกับต้องการทำที่ยึดเหนี่ยว  ฝันร้ายที่กำลังกลับมาหลอกหลอน  ความฝันที่กำลังตอกย้ำความจริงในอดีต

 

 

... "ไม่เป็นไรนะคีย์  พี่ไม่เป็นไร....อื้อ" ...

 

คีย์เด็กน้อยใบหน้าเล็กที่เต็มไปด้วยน้ำตาเฝ้ามองคนบนเตียง  แขนสองข้างไขว่คว้ามือที่ขาวซีดมาแนบแก้ม

สัมผัสเย็นเฉียบที่ข้างแก้ม  เด็กตัวน้อยกำลังสะอื้นแทบขาดใจ  เมื่อคนบนเตียงหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน

 

... "พี่ครับ....พี่จะต้องไม่เป็นอะไร" ...

 

เสียงแหลมเล็กสั่นเครือ  มองคนที่มีหน้าตาเหมือนตัวเองทุกประการ  หากแต่ใบหน้าหวานนั่นซีดเซียวราวกับไร้ลมหายใจ 

 

... "อย่าทิ้งผมไว้คนเดียวนะ" ...

 

ที่ข้างหลัง ชายร่างใหญ่ยืนซ้อนมองเด็กน้อยทั้งสอง  ดวงตาที่กำลังมองทั้งสองคนไม่รู้สึกอะไร

เด็กน้อยหันมองคนที่ยืนด้านหลังใบหน้าหวานเปรอะไปด้วยน้ำตากระชากใจใครไหม.........ไม่

 

... "เธอจะเอายังไง คีย์" ...

... "ฮึก.....แค่ให้พี่กลับมาชีวิต....ผมยินดีทำทุกอย่าง" ...

... "ทุกอย่าง?  งั้น  เสียงของเธอเป็นไง  เอาเสียงของเธอให้ฉัน" ... 

 

. เสียงของเธอ

 

. เสียงเธอ

 

.

.

...

.......

.

 

 

ดวงตาหวานเบิกโพล่งในความมืด  เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผม

 

 

... ทำไมมาฝันเอาตอนนี้ ...

 

 

ลุกขึ้นนั่ง  หันมองไปรอบตัวความมืดกับความเงียบแบบนี้  มันทำให้เขารู้สึกวังเวง

 

 

... มินโฮอยู่ที่ไหน ...

 

 

สะบัดผ้าห่มหนาออกจากร่างกาย  ขาเรียวพาไปยังประตูห้องนอน ก่อนจะเปิดออกไป  หวังเพียงให้ร่างสูงที่อยู่กับเขาตลอด  ยังตื่นอยู่และถามเขาว่าเขาเป็นอะไร

 

 

. ทั้งที่เป็นไปไม่ได้

คีย์หยุดมองที่หน้าประตู ห้องกว้าง  ที่ไม่มีแสงไฟเดินไปหยุดที่หน้านาฬิกาที่แขวนติดกับผนังห้อง  ตี 5

 

. เขาว่าฝันช่วงก่อนฟ้าสาง จะเป็นลางบอกเหตุ

 

 

 

ร่างบางกระพริบตาถี่ๆพยายามไล่สิ่งที่คิดออกจากหัว 

 

 

... จะเป็นลางได้ไง ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว ...

 

... เสียงของเขาโดนเอาไป จะเอาไปอีกได้ยังไง ...

 

หันไปมองร่างสูงที่นอนอยู่ที่โซฟา  โซฟากว้างที่เป็นเหมือนที่นอนของชายหนุ่มเจ้าของห้องอยู่ทุกคืน  คีย์ก้าวเท้าเข้าไปหา ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นมองคนที่หายใจเข้าออกสม่ำเสมอใต้ผ้าห่มผืนหนา 

 

 

... อยากอยู่กับมินโฮ ...

 

... ตลอดไป ...

 

ใบหน้าหวานวางคางตนเองกับโซฟา  ดวงตาใสเป็นประกาย ยังคงมองคนที่นอนอยู่อย่างนั้น ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ามือที่อยู่ตรงหน้ากุมไว้หลวมๆก่อนจะยืดตัวขึ้น ชันเข่ากับพื้นทั้งที่มือยังคงกุมอยู่ มองใบหน้าคมในความมืดแล้วยกมือที่กำลังกุมไว้มองฝ่ามือที่อยู่ตรงหน้า 

 

 

... มือคู่นี้ คอยช่วยเขาเสมอ ...

... ขอบคุณนะมินโฮ ...

 

 

 

บีบคลึงฝ่ามือ นวดให้อีกคนได้ผ่อนคลาย แล้วก้มลง จูบเบาๆที่ฝ่ามือ  แอบยิ้มกับสิ่งที่ตัวเองทำ ยังไม่รู้สึกตัวว่าคนที่นอนได้ตื่นขึ้นมาแล้ว

 

"คีย์......ทำอะไรนะ"  เปลี่ยนจากคนถูกกุมมือ เป็นคนกุมมือ  มืออีกข้างที่ว่าง ยกขึ้นโอบรอบแก้มขาวเกลี่ยเบาๆ 

"ขึ้นมาสิ" ดึงอีกฝ่ายให้ลุกจากพื้นนั่งบนโซฟาตัวยาว  ร่างสูงค่อยๆเบียดตัวเองกับพนักพิงให้อีกคนได้นั่งสบายๆ  ดวงตาคมค่อยๆปรับสายตาให้เห็นคนที่อยู่ข้างหน้า

"นอนด้วยกันไหม"  ตบมือกับเบาะ ที่พื้นว่างข้างๆ 

 

 

คีย์มองพื้นที่ว่างที่เหลือเพียงน้อยนิด  ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆพร้อมรอยยิ้ม

 

... มินโฮจะนอนไม่สบาย ...

 

ไม่ว่าเมื่อไร ก็อยากให้อีกคนได้สิ่งที่ดีที่สุด

 

 

"เถอะนะ....ไม่ปล่อยให้ตกหรอก"  ไม่พูดเปล่า  ลุกขึ้นนั่งตวัดผ้าห่มออกจากตัวเองแล้วโอบรอบเอวบาง  แล้วดึงให้นอนลงข้างๆ  จัดการดึงแข้งขาขึ้นจากพื้นแล้วห่มผ้าทับ  กอดซ้อนอีกคนทางด้านหลัง  ไม่วายดึงผ้าห่มขึ้นอีกให้ร่างสองร่างซ่อนใต้ผ้าห่ม

 

ไม่ทันให้อีกคนที่กำลังถูกกอด  ได้ทักทวง

คีย์ทำเพียงหันไปมองคนที่กำลังยิ้ม  ทั้งที่หลับตา

 

 

... เอาแต่ใจตัวเองชะมัดเลย ...

 

 

"อีกนิดก็จะสว่างแล้ว  ขอนอนแบบนี้ก่อนนะ"  กระชับอ้อมกอดใต้ผ้าห่ม  มินโฮดึงร่างบางให้เข้าใกล้คนริมฝีปากหนาได้สัมผัสกับกลุ่มผมนุ่ม

 

คีย์ยิ้มอีกครั้ง  แรงเบาๆที่ลอดผ่านเส้นผม  เขารู้สึกอุ่นใจ  ดึงมือที่กอดเอวขึ้นมาจูบเบาๆ  แล้ววางไว้ใต้แก้มใส 

 

... ขอบคุณมินโฮ....ขอบคุณ ...

 

 

 

.

....

.

..............

.. 

 

 

อีกฟากหนึ่งของโลก  ทั้งที่ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม  แต่กลับยังมีคนทำงานไม่หยุดหย่อน

 

หญิงสาวสูงวัย  นั่งจัดการกับเอกสารในห้องทำงานส่วนตัวเงียบๆ  เอกสารตรงหน้าต่อให้มากมายแค่ไหน  ก็ไม่สามารถทำให้ผู้หญิงคนนี้คลายความเหงาที่ต้องห่างจากลูกทั้งสองได้เลย

 

ดวงตาหวานละไม  มองกรอบรูปที่อยู่บนโต๊ะ  กรอบรูปที่บรรจุด้วยคนสามคน  แค่นี้ก็สามารถเติมพลังกับคนที่เหนื่อยอ่อนได้แล้ว

 

//ก๊อก....ก๊อก....//

 

"คุณคิมคะ...มีเอกสารส่งมาจากทางเกาหลีคะ"

หญิงสาวอีกคนเดินเข้ามาในห้อง  พร้อมซองเอกสารสีน้ำตาล เธอเป็นอีกคนที่อุทิศชีวิตให้กับทำงานและติดตามผู้หญิงที่เธอนับถือมาตลอด

 

"จากใครเหรอ?"  ไม่ได้ละสายตา  จะกรอบรูปแม้แต่น้อยยังคงส่งยิ้มให้กับกรอบรูป

 

ดวงตานั่น...สายตานั่น... กำลังมองกรอบรูปอย่างมีความสุขแต่ทว่า  เลขาสาวที่เพิ่งเดินเข้ามากลับไม่ได้รู้สึกอย่างเดียวกัน  สาเหตุคงเป็นเอกสารที่อยู่ในมือ

 

"ไม่ทราบคะ   เป็นเอกสารที่ส่งมาทางแฟ็กต์  ทางเราติดต่อกลับไปแล้ว  ปรากฏว่าเป็นเอกสารที่ส่งมาจากอินเตอร์เน็ทคาเฟ่คะ"

 

คำพูดของเลขาประจำตัว เอ่ยขึ้น  กับสิ่งที่ตนเองได้ทำทั้งหมด  เพราะมันจำเป็นกับเอกสารที่อยู่ในซองนี้

 

"ไหนเอามาดูซิ"

เลขาสาวก้าวเข้ามาหา  พร้อมๆกับวางไว้บนโต๊ะทำงาน  กดนิ้วที่เอกสารไว้เมื่อเจ้าของเอื้อมมือมาหยิบ

"คุณคิมคะ ถ้ามีอะไรที่ฉันช่วยได้ ก็บอกได้เลยนะคะ"  พอพูดจบ  เสียงโทรศัพท์ประจำโต๊ะเลขาหน้าห้องก็ดังขึ้น  "ขอตัวก่อนนะคะ"

 

หญิงสูงวัยมองซองเอกสารอย่างสงสัย  ในแฟกซ์มีอะไร  เหมือนเป็นเพียงข้อความไม่กี่บรรทัด  แต่ทว่าดวงตาหวานกลับมองมันอย่างตกใจ  ข้อความที่กำลังเล่าบอกถึงสิ่งที่เธอ  เคยค้นหาเมื่อหลายสิบปีก่อน คนที่เธอต้องตามหา........

 

มือไม้สั่นเมื่อพยายามควบคุมให้อยู่นิ่ง  จนเอกสารสองแผ่นตกลงสู่พื้น

 

.

.
.... 

. ทะเบียนรับบุตรบุญธรรม

...

.

 

 

คนสองคน กับสิ่งที่เธอพลาดไปเมื่อหลายสิบปีก่อน  แขนเรียวยาว  คว้าเอาโทรศัพท์ออกมาจากประเป๋าอย่างร้อนรน  ก่อนจะกดหาเบอร์แล้วโทรออก  ไม่นานเลยกับการรอสัญญาณ

 

เสียงที่เคยหวาน  กลับแข็งกร้าวเมื่อได้ยินเสียงปลายสาย ไม่มีแม้แต่คำทักทาย

 

"คุณ กำลังทำอะไร  ......ไม่!!!ฉันถามว่าคุณกำลังทำอะไร  คุณทำอะไรลงไปบ้าง"

//........................//

 

"ทุกอย่าง มันเริ่มที่คุณ ฉันแค่กำลังแก้มัน"

//........................//

 

 "คุณเอาเด็กสองคนนั้นไปไว้ไหน!!!!"

//........................//

 

"อย่ายุ่งกับลูกนะ!!!! ได้ยินไหมห้ามยุ่งกับลูก!!!!"

เสียงหวานจะโกนกร้าว ราวกับไม่มีใครได้ยินแต่ไม่มีเสียงตอบจากอีกฝ่าย  สิ่งที่ตอบมาเป็นเพียงสัญญาณที่ขาดหายไป

 

ใบหน้าที่เหนื่อยหน่ายกับหน้าที่การงาน  ดูร้อนรน เธอรวบเอกสารทั้งหมดเข้าในสองมือ  เปิดกระเป๋าแฟ้มที่วางอยู่ข้างโต๊ะ  แล้วเอื้อมมือไปกดปุ่มที่โทรศัพท์ประจำโต๊ะทำงาน

 

"ฉันจะกลับกาหลีด่วน  จองตั๋วให้ด้วย"  พูดรัวใส่โทรศัพท์ ก่อนะหันมามองแฟ้มเช่นเดิม

 

 

... จงฮยอน แทมิน  แม่ขออย่าให้เกิดอะไรขึ้นเลยนะ ...

 

 

 

//ก๊อกๆๆ//  เสียงเคาะประตูดังขึ้น หญิงสาวเดินเข้ามาอย่างร้อนรนพร้อมกับหอบเอกสารของในมือ

 

 

"ขอโทษนะคะ  เมื่อครู่ลองโทรติดต่อไปจองตั๋วเครื่องบิน.....ไม่ว่าที่ไหนๆ  ก็ยังไม่มีที่นั่งว่างไปจนถึงอาทิตย์หน้าค่ะ"  เธอพูด  ก่อนที่โทรศัพท์หน้าห้องจะดังขึ้นเลขาเดินกลับออกไปรับ   หญิงสูงวัยทิ้งตัวลงกับเก้าอี้

 

 

... นี่มันอะไรกัน  เป็นคุณรึเปล่า ...

 

 

ดวงตาหวานมองตรงไปข้างหน้า  กำลังอึ้งกับสิ่งที่รับรู้  ก่อนจะได้รับเรื่องอีกเรื่องที่ทำให้เธอแน่ใจว่าทั้งหมดเป็นแผนของสามีเก่าเธอ

 

 

"คุณฮีจิน ค่ะ  ทางบริษัท GIT บอกว่าให้ทางเราทำส่งงบประมาณและรายละเอียดทั้งหมดที่ต้องการมาให้ภายในห้าวัน  และพรุ่งนี้  ทางโน้นต้องการคุยกับคุณคะ"

 

 

... คุณมันแย่ที่สุด เมื่อก่อนฉันไม่น่าไปหลงคนแบบคุณเลย แทกุน ...

 

 

 

.

.

...

 

เช้าวันใหม่ 

 

"แทมิน...เราจะไม่ไปเรียนเหรอ"   คนเดินเข้ามาในห้อง  ร้องเรียกคนที่กำลังหลับสนิทบนเตียง

 

 

เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น............

 

 

 

 

หลังจากที่ได้รับรู้ความรู้สึกของกันและกัน  ในความเงียบ......ร่างบางเล็กเอาแต่มองอีกคนในความมืด

 

 

 

. เขาขออะไรได้ไหม 

 

. ขอก่อนที่ดวงอาทิตย์จะขึ้น 

 

. ขอก่อนที่เขาจะหมดความกล้า เมื่ออยู่ใต้แสงอาทิตย์

 

 

 

"พี่จงฮยอน.......พี่บอกว่าพี่รู้สึก  และอยากทำอะไร....

พี่ทำตอนนี้ได้ไหม  ทำให้ผมรู้ว่าสิ่งที่พี่พูดเป็นความจริง"

 

 

 

 

ผลของสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นสิ่งที่ยืนยันชัดเจน......รอยรักสองสามรอยที่ต้นคอและไหล่บาง

 

ผิวขาวเนียนโผล่พ้นผ้าห่มผืนหนา  ขยับกายเพียงเล็กน้อย  ก่อนจะลืมตาตื่นคงไม่ใช่เสียงเรียกแต่เป็นแสงแดดที่ส่องเข้ามาในห้องที่ทำให้ร่างบางตื่น

 

 

"ว่าไง....."  น้ำหนักไม่มากนัก ทิ้งลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา 

 

 

. ไม่อยากให้แรงนี้กระเทือนไปถึงร่างบางที่นอนบนเตียง

 

 

"ผมเดิน  ไม่ไหวอ่ะคับ" 

 

 

. ชัดไหม?

. รู้รึยังว่าเกิดอะไรขึ้น

 

 

คนพูดหันหนีหลบสายตาไปคนทาง  ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ

จนกระทั่ง...เสียงโทรศัพท์ของร่างบางดังขึ้น  เสียงโทรเข้าที่จงฮยอนไม่เคยได้ยิน

 

ที่โต๊ะด้านข้าง  เจ้าโทรศัพท์เครื่องจิ๋ว  กำลังร้องเรียกเจ้าของอย่างบ้าคลั่ง แทมินมองนาฬิกาที่หัวเตียง ดวงตาหวานเบิกโพลงแล้วพยายามลงจากเตียงเพื่อไปรับโทรศัพท์  แต่ว่ายังไม่ทันได้ลุกออกจากผ้าห่ม  คนตัวบางก็ได้โทรศัพท์มาอยู่ในมือ

 

"ขอบคุณนะคับพี่จงฮยอน"  รีบกดรับไม่อยากรอให้อีกฝ่ายรอ 

"วะ....ว่าไง   ยูริ"

 

 

จงฮยอนมองคนบนเตียง ที่กำลังหัวเราะกับเสียงในโทรศัพท์  คนที่เขากำลังเดาว่าเป็นผู้หญิง

 

... เป็นใครกัน? ...

 

จงฮยอนมองร่างบางที่กำลังเกลือกกลิ้งบนเตียง  รอยยิ้มเสียงหัวเราะ  นี่คงเป็นอีกครั้งที่ได้เห็นร่างบางคุยกับคนอื่น

 

 

ไม่ได้รู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองเข้าใกล้กว่าที่เคย จงฮยอนนั่งลงข้างๆร่างบาง มองแผ่นหลังขาวเนียนโผล่พ้นเนื้อผ้า ก่อนจะโน้มตัวลงไป  จูบซับแผ่นหลัง มีเพียงแทมินที่ขยับมองแล้วยิ้มเขิน 

 

"อื้อ  ขอบใจที่ช่วยหาให้นะ  อ่า  วันนี้คงไปเรียนไม่ได้"  คนพร่ำพูดกับโทรศัพท์  รู้สึกตัวอีกทีตัวอีกทีเมื่อคนที่ก้มลงจูบที่แผ่นหลังค่อยๆลามมายังต้นคอ ซุกไซร้ สูดเอากลิ่นหอม  สัมผัสจากลมหายใจทำเอาคนโทรศัพท์รู้สึกจั๊กจี้

 

 

"คิก!! พี่จงฮยอนอย่าสิ"  เสียงหัวเราะทำเอาคนโดนหลุดพูดออกมา  จนต้องอธิบายให้ฝั่งตรงข้ามโทรศัพท์เป็นพลันวัน

"อือ  แค่นี้ก่อนนะฝากบอกครูด้วย" 

 

 

ร่างบางพลิกตัวมองคนที่ทำเหมือนเรียกความสนใจจากเขา

"พี่จงฮยอน  จะทำอะไรน่ะคับ"  ใบหน้าหวานแดงระเรือ  เมื่อนึกได้ว่าตอนนี้ตัวเองยังไม่ได้สวมอะไร และคนที่อยู่ข้างบนยังคงจูบซับไหล่ขาวที่โผล่พ้นเนื้อผ้า

"คุยกับใครเหรอ??"  

 

"เพื่อน  น่ะครับ คนเมื่อวาน ที่พี่จงฮยอนเจอตอนเย็น"

"ไม่ได้แกล้งเราเหรอ??"

 

ละออกมาจากไหลขาว  สบตาร่างบาง

 

"ป่าวนะ  เขาช่วยผมหาหนังสือ  แล้วสองคนนั้นก็เป็นเพื่อนที่ดี  เขาช่วยผมจากครูคนนั้นเมื่อวานนี้"

 

"อะไร  อีกแล้วเหรอ! ย้ายโรงเรียน!!"  คนได้ยินไม่สบอารมณ์  เผลอตะคอกใส่อย่างลืมตัว

"พี่จงฮยอนใจเย็นสิคับ  มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว  สองคนนั้นจะคอยอยู่กับผม  เชื่อผมนะ"

มือเล็กๆจับไหล่ร่างสูงไว้  ไล้มือไปตามใบหน้าคม

 

 

"พี่จะมั่นใจได้ไง  ว่าเราจะปลอดภัย   พี่จะรู้ได้ไงว่าเราจะไม่เปลี่ยนแปลง"

"เปลี่ยนแปลง?"

 

 

"วันหนึ่ง.......เราอาจรักคนอื่น"

"ผมทำไปขนาดนี้พี่ยังคิดว่า.....ผมจะไปมีคนอื่นอีกเหรอ"

 

"ไม่คับ  ผมจะไม่รักใครอีก  ผมสัญญา"

 

 

.............

...

.......

..

 

 

ที่อีกห้อง  คนสอนคนกำลังนอนเบียดกันบนโซฟาตัวยาว

ร่างบางเล็ก ค่อยๆลืมตาตื่นเมื่อรู้สึกอะไรบางอย่างกำลังเกลี่ยแถวเส้นผม  สายลมอุ่นๆส่งทอดมาเป็นระยะๆให้คนรู้สึกแอบยิ้ม

 

"ตื่นแล้วก็ยิ้มเลยนะ"  เสียงทุ้มต่ำเบาจนแทบกระซิบ  ชะโงกหน้ามองคนที่อยู่ในอ้อมกอด  ขยับกายหัวที่วางบนท่อนแขนแกร่งเขยิบชิดคนตัวโตที่อยู่ด้านหลัง

"หิวไหม?"

 

 

ส่ายหน้าเบาๆ  เป็นคำตอบ  จับยึดแขนที่กอดตัวเองไว้  แล้วค่อยๆหมุนหัวกลับมาหายิ่งเป็นโซฟาตัวนี้ด้วยแล้ว คงเป็นอะไรที่ทุลักทุเลพอดู

 

มินโฮโอบแขนรอบเอวอย่างระมัดระวัง  ในใจก็กลัวว่าร่างบางจะตกจากโซฟา และนึกโทษตัวเองในใจว่า ทำไมเขาต้องรั้นให้ร่างบางนอนบนโซฟากับเขาด้วย ไม่ทันได้รู้ตัวเลยว่า  คิ้วได้ขมวดเข้าหากัน

 

 

. คงกำลังหงุดหงิดตัวเอง

 

ร่างบางหันกลับมา  มองเห็นใบหน้าคมกำลังบูดบึ้ง

 

... เพราะเขารึเปล่านะ ...

 

ยกนิ้วชี้  กดตรงระหว่างคิ้วแล้วคลึงเบาๆ ดวงตาคมเหลือบมองตามก่อนจะยิ้มเล็กๆ กับท่าทีน่ารักนั่น  แม้ว่าท่อนแขนที่หวังดีนั้นจะบดบังใบหน้าหวานไว้ พอคิดจะดึงมือนุ่มออก อีกฝ่ายก็เปลี่ยนจากนิ้วที่คลึงอยู่ระหว่างคิ้วเป็นเอาฝ่ามือสองข้างแปะแก้ม ของร่างสูงกดเบาแล้วดึงแก้มไปมา จนตัวเองต้องหลุดหัวเราะเพราะใบหน้าคมยู่ยี้ได้เรื่อง

 

 

... คิก! ...

 

 

ยิ้มน่ารักกับสิ่งที่ตัวเองทำ มินโฮมองรอยยิ้มนั่นก่อนจะแกะมือบางออกแล้วกุมไว้

 

 

รั้งร่างเล็กๆกำลังแนบตัวเข้าใกล้เขา......ใบหน้าหวานหันเอียงไม่กล้าสบดวงตาคม  ยิ้มเล็กๆนั่นยังคงอยู่

 

 

... เขาขอมันๆได้ไหม ...

 

... ขอรอยยิ้มนั่น ...

 

 

 

"คีย์"  ไม่รู้ว่าที่กระชับอ้อมแขน  เพราะกลัวร่างบางจะตก  หรือว่าอยากให้หัวใจใกล้กันมากขึ้นกันแน่

 

 

 

 

แค่เสียงเรียก  เมื่อครู่  คนถูกกอดทำเพียงเงยหน้ามองต้นเสียง  ก่อนใบหน้าขาวจัดจะกลายเป็นสีแดงระเรื่อ  ดวงตาคมกำลังจ้องมองกำลังสื่ออะไรบางอย่าง

 

คนตัวบางหดคอตัวเองเมื่ออีกคนพยายามโน้มตัวเข้ามาหา

 

 

... อ๊ะ มินโฮ ...

 

 

มือสิข้างดันไหล่หน้าไว้  ดวงตาคมกำลังมองอีกคนเหมือนกำลังหาคำตอบ  เพราะช่วงเวลาเมื่อครู่มันก็น่าจะดีแล้วไม่ใช่เหรอ

คีย์ยกมือที่ตัวเองดันไว้ออกข้างหนึ่ง ช้อนตมองดวงตาคม  แล้วโบกมือไปมาตรงหน้ามินโฮ  แล้วชี้ไปยังห้องน้ำ

 

 

. รู้รึยัง

 

 

มินโฮมองท่าทางแบบนั้น  แล้วยิ้มออกมาแทบจะทันที

 

 

... เขาลืมไปได้ไงเนี่ย  เขายังไม่ได้แปรงฟัน ...

 

 

"รอก่อนนะ"

 

 

คนตัวบางพยักหน้ารับช้าๆ  และกลายเป็นหัวใจมินโฮที่กำลังลิงโลด

 

 

... เขาจะได้จูบคีย์!!!!! ...

 

 

 

.

...

...

 

 

คีย์นั่งมองประตูห้องน้ำที่ปิดลงก่อนจะยิ้มออกมา แล้วทิ้งตัวลงโซฟาอีกครั้ง ซุกเข้าหาไออุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่

 

//แซก....แซ่ก//  เสียงแปลกประหลาดดังขึ้นที่หน้าประตู  คนนอนซุกไซร้ที่โซฟาลุกขึ้นนั่ง  มองประตูห้องดวงตาหวานที่เคยเปล่งประกายยามดีใจ เวลานี้ดูเหมือนมันจะหายไป

 

//แซก....แซ่ก//

อีกครั้ง  เสียงนี้เร่งให้ร่างบางเดินไปหา  ประตูห้องอยู่ข้างหน้า  ที่พื้นมีกระดาษสีขาวสองสามแผ่น  แต่ว่าไม่มีอะไรข้างใน...

 

 

... กระดาษเปล่า ...

 

ร่างบางมองกระดาษเปล่าที่อยู่บนพื้น 

 

... ใครมาเล่นอะไรแบบนี้ ...

 

 

 

ถอนหายใจทิ้ง  อย่างโล่งอกเมื่อกระดาษวันนี้ไม่เหมือนเมื่อวาน ก่อนจะได้คิดอย่างอื่น  กระดาษอีกสองสามแผ่นถูกส่งเข้ามาทางช่องใต้ประตู  หนึ่งเป็นกระดาษที่เต็มไปด้วยลายมือ

 

 

. เอาของๆฉันคืนมา

 

 

อีกสองแผ่นเป็นรูปร่างบางในอิริยาบถต่างๆ  ทุกรูปล้วนส่อไปในทางกิจกาม แม้ไม่เห็นอีกฝ่ายแต่จากรูป รู้ได้ไม่อยากเลยว่าที่แห่งนั้นต้องมีใครอีกคน

 

... เจ้านาย ...

 

กำลังมั่นใจ ว่าตอนนี้ เจ้านายรู้แล้ว  รู้ว่าเขาอยู่ที่นี่  รู้ว่าอยู่กับมินโฮ  และกำลังจะทำอะไรบางอย่าง

 

 

ร่างบางยืนนิ่งแต่มือสองข้างกลับเริ่มสั่นจนหยุดไม่ได้  มองไปที่ประตูห้องทีมองกระดาษที่ตกอยู่ที่พื้นที  คนที่กำลังหวั่นวิตกย่อตัวลงเก็บกระดาษด้วยความทุลักทุเล มือที่กำลังสั่นไม่หยุดทำให้ควบคุมไม่ได้ดั่งใจนัก

 

 

กระดาษที่หยิบขึ้นมารวบเข้าสู่อ้อมกอด แล้วรีบเดินไปยังห้องครัว ให้ร่างบางได้ทำลายความหวาดกลัวแม้สักนิด

 

 

....

..

.

 

 

 

 

ที่ในห้องน้ำร่างสูง  มองตัวเองในกระตก  หยดน้ำเกาะพราวทั่วใบหน้า แถมเสื้อนอนยังเต็มไปด้วยหยดน้ำ

 

 

... หล่อแล้ว ...

 

 

บอกตัวเองอย่างเคยชิน จะเรียกว่าเป็นคาถาสำหรับคนอย่างเขาได้ไหมนะ

เหมือนกำลังสะกดจิตตัวเอง ดวงตาคมจ้องมองนัยน์ตาที่สะท้อนตัวเองนิ่ง  จนกระทั่งได้กลิ่นอะไรบางอย่าง  กลิ่นอะไรที่ไม่ควรมี

 

 

. กลิ่นควันไฟ

 

 

ร่างสูง รีบเดินออกจาห้องน้ำ  ที่ข้างนอกเต็มไปด้วยควัน

 

... ห้องครัว!!! ...

 

 

ขายาวก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว ทามกลางหมู่ควัน  เขาเห็นร่างบางเล็กยืนอยู่ตรงกลาง  ในมือกำลังถือกระดาษที่กำลังมอดไหม้ด้วยเปลวเพลิง

 

"คีย์!!!!!!!  ปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะ!!!!"  ตะโกนออกไป  แล้วมันก็ได้ผล  ร่างบางสะดุ้งตกใจ กระดาษที่กำลังไหม้ร่วงลงสู่พื้น ใกล้ตัวร่างบางร้อนถึงร่างสูง  จนอดไม่ได้ที่จะตะโกนบอกร่างบาง

 

"ออกมาคีย์!!!!" 

 

รีบเดินเข้าไปหา  รีบถอดเสื้อยืดตัวเองออก  แล้วไล่ตีลงบนเศษกระดาษที่กำลังติดไฟ  แต่ว่าทำได้ไม่กี่ครั่ง  ร่างบางกลับพยายามกันตัวเขาและพยายามปกป้องกระดาษที่กำลังไหม้นั่นสุดชีวิต  มือเล็กๆนั่นพยายามดันไหล่หนาไว้

 

"ถอยออกไปคีย์  เดี๋ยวโดนไฟลวก!!!" บอกอีกครั้งแต่ร่างบางกลับเปลี่ยนจากปกป้องกระดาษ  แล้วโผเข้ากอดเขาเต็มแรง

 

 

 

 

.

.

.

... อย่ามินโฮ  อย่ายุ่งกับมัน  ปล่อยให้มันหายไป  หายไปทั้งอย่างนี้ ...

 

 

 

 

นานแล้ว  ที่มินโฮมองร่างบางเก็บกวาดเศษเถ้าถ่านสิดำที่ตกอยู่ตามพื้น

 

 

... ไม่เข้าใจเลย ...

 

 

 

คนเดินไปมา  จัดการกับบ้านที่สกปรกแล้วหันมาหาร่างสูงที่ยืนนิ่ง  ตรงรี่เข้ามาหา  จับมือร่างสูงหงายขึ้นแล้วเขียนข้อความลงบนฝ่ามือ

 

 

. หนาวไหม?

 

 

เพิ่งรู้สึกตัวเอง  ว่าตอนนี้ยังไม่ได้ใส่เสื้อ  แถมเสื้อในมือ  ยังไม่เหลือเค้าเดิมแม้แต่น้อย  รอยด่างดำนั่น  เป็นหลักฐานได้เป็นอย่างดี

 

 

"นิดหน่อยนะ"

 

คนพูดถูกจูงไปยังโซฟา  ร่างบางกดไหล่ให้อีฝ่ายนั่งลงบนโซฟา มินโฮมองรอยยิ้มเล็กที่ประดับบนใบหน้าพลางสงสัยกับเหตุการณ์เมื่อครู่  ที่สำคัญเหมือนดวงตาคู่นั้นกำลังซ่อนอะไรจากเขา

 

 

... ...

 

มินโฮมองคนที่หันซ้ายหันขวาตรงหน้า  แล้วหันมามองเขา นิ้วชี้ทั้งสองข้างวางลงบนบ่าตัวเขา  ก่อนจะย้ายไปแตะที่ตัวร่างบาง  แล้วขยับชายเสื้อสองสามที  แล้ววิ่งหายเข้าห้องนอนไปแล้วกลับออกมาด้วยเสื้อยืดสีชมพูเข้ม

 

 

. เข้ากับเสื้อที่คีย์ใส่

 

. เสื้อคู่ ของเขากับคีย์

 

 

มินโฮมองคนที่ยื่นเสื้อมาให้พร้อมๆกับหันหนีไปทางอื่น  ใบหน้าหวานกำลังแดงระเรื่อ

 

 

... เขินเหรอ? ...

 

 

ชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ  จนคนเขินเริ่มลงไม้ลงมือ  ร่างสูงถอยออกมาเพื่อให้พ้นมือเล็กๆที่ขยับรัว

เรียกเสียงหัวเราะในลำคอของร่างสูง ทำให้เสื้อในมือของร่างบางถูกปาลง บนใบหน้าคม

 

 

// แปะ //

 

 

เสื้อสีชมพูร่วงลงสู้ตักของร่างสูง  ร่างบางที่ยืนอยู่ดวงตากำลังเบิกโพลงด้วยความตกใจ  เพราะใบหน้าคมที่โผล่พ้น ผ้าสีชมพู...มีรอยยิ้มประดับ  มุมปากยกขึ้นสูงเพียงข้างเดียว

 

. รอยยิ้มเจ้าเล่ห์

 

คีย์มองรอยยิ้มนั่น รอยยิ้มที่เขาเพิ่งได้เห็นเป็นครั้งแรก  ยิ่งไปกว่านั้น  ร่างบางที่กำลังตกใจเพราะรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกดึงให้นั่งลงบนโซฟา ร่างกายบางเล็กถูกรวบเข้าอ้อมแขน  คนตัวบางก้มลงมองร่างกายตัวเองที่กำลังพยายามทรงตัวให้อยู่บนตักของคนอีกคน  พอรู้สึกอีกทีก็เหมือนมีใบหน้าร่างสูงอยู่ใกล้ๆ

 

 

ดวงตาหวานกระตุกวูบเมื่ออีกคนเข้ามาใกล้เกินไป

 

 

"ก่อนหน้านี้  ตกลงอะไรไว้"  เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

"ขอทวงสัญญาหน่อยนะ"   มือหนาเชยคางร่างบางขึ้น  มุมนี้องศานี้  มินโฮกำลังมองใบหน้าหวานอย่างหลงใหล...

 

 

น่ามอง.....

................น่าสัมผัส.......

 

ดวงตาหวานค่อยๆหลับลงเมื่อร่างสูงโน้มใบหน้าตัวเองเข้ามาใกล้  มองไม่เห็นแต่รู้สึกได้ ลมหายใจอุ่นๆกำลังรดรินบนใบหน้าหวาน

"ลืมตาสิคีย์"

คำตอบเป็นการส่ายหัวเล็กๆ

 

 

... ไม่เอาหรอก ... น่าอายจะตาย ...

 

 

 

เสียงหัวเราะในลำคอ ดังก่อนจะรู้สึกถึงสัมผัสนุ่มที่ริมฝีปาก  ริมฝีปากบางเปิดออกตอบรับสิ่งที่กำลังเข้ามา

 

 

. ไม่ใช่ครั้งแรก ของทั้งสองคนแต่ครั้งนี้ต้องพิเศษกว่าครั้งไหนๆ

 

 

ริมฝีปากสีชมพูขยับตามอีกฝ่าย  มินโฮกำลังเคลิ้มกับสัมผัสหวานที่อีกฝ่ายตอบกลับมา ท่อนแขนแกร่งที่กอดรัด  ดึงรั้งร่างบางให้ใกล้ชิดกว่าเดิม  ผิวกายส่วนบนที่ไร้การปกปิดของร่างสูงบดเบียดร่างบางให้ติดกับพนักพิงของโซฟา

 

. อยากได้มากกว่านี้

 

"คีย์"   ใบหน้าคมขึ้นสีระเรื่อ  เพราะความต้องการของตัวเอง  ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าหวาน  ดวงตาคู่สวยกระพริบปริบๆ  มองร่างสูงที่ผละออกไป

 

 

. ไม่มีอาการอะไรเลย?

 

 

มินโฮปรายตามองร่างบางในอ้อมกอด  ริมฝีปากแดงช้ำเพราะเหตุการณ์เมื่อครู่  แต่ทว่า  ทำไมร่างบางถึงไม่มีท่าทีอะไรเลย  ดวงตาใสที่เขาเห็นเหมือนกำลัง  ส่งประกายถามเขา  ว่าเขากำลังทำอะไร

 

 

... เขากำลังทำอะไรอยู่? ...

 

... คีย์อาจไม่ได้คิดแบบเขา ...

 

 

คนคิด  กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก  ยิ่งได้เห็นดวงตาใสเป็นประกายบริสุทธิ์ด้วยแล้ว

 

"ลงไปก่อนนะคีย์" 

 

คนฟังทำตามอย่างว่าง่ายลงจากตักอีกฝ่ายทันที  และเป็นมินโฮที่เริ่มทำอะไรไม่ถูกก่อนจะ...ก้มลงมองตัวเอง...... 

 

 

... บ้าชิบ ...

 

 

แอบสบถเมื่อเห็นอะไรๆ กำลังตื่น คนตัวสูงรีบลุกขึ้นทำท่าจะเดินหนีไป  แต่ว่าร่างบางกลับรั้งไว้ไม่ให้เขาเดินไป  มือเล็กๆยื้อมือของเขาไว้  ใบหน้าหวานงอง้ำ

 

 

... คีย์ทำอะไรผิด ...

กระตุกแขนเบาๆ  สิ่งที่ตอบกลับเป็นร่างสูงที่ลูบมือลงบนเส้นผม

 

 

"ไม่เป็นไรคีย์....นั่งอยู่นี่ก่อน"

 

 

 

คีย์หันมองคนที่หายไปหลังประตูห้องน้ำ  เสื้อสีชมพูที่เขาเอามาให้มินโฮตกอยู่ที่ตักรอยยับเล็กๆ  กำลังยืนยันสิ่งที่เกิดขึ้นร่างบางกอดเสื้อสีชมพูไว้แน่น  สูดลมหายใจกับเสื้อ

 

 

... มินโฮ ...

 

 ... กับมินโฮ ...

 

 

 

// ก๊อก..ก๊อก..ก๊อก //

เสียงที่ประตูห้องดังขึ้น  ใบหน้าหวานหันมองอย่างตกใจ

 

 

... คะ....ใครมา ...

 

ไม่ได้มีเสียงคนเอ่ยเรียก มีแต่ความเงียบ  ความเงียบที่ปกคลุมกำลังเอาร่างบางกลัวจับใจ ดวงตาหวานหันมองไปรอบตัวแขนสองข้างกอดเสื้อสีชมพูกับตัวเองไว้แน่น

 

"เปิดประตู!!!!"

 

 

.

.

...

. 

 

ที่ห้องใกล้ๆกัน  เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นไปทั่วห้อง

 

"ปล่อยผมนะพี่จงฮยอน~~"  ร่างเล็กดิ้นพล่านในวงแขนของอีกฝ่าย
"ไม่เอาน่า แบบนี้ดีออกเราจะได้ไม่เหนื่อยด้วย"

 

"แต่เดี๋ยวพี่เหนื่อย  พี่จะต้องไปเรียนด้วย"

"แค่นี่ไม่เหนื่อยหรอก"

 

 

"พี่อ้า!!!" 

"เราอยากเดินเหรอ  ให้พี่อุ้มไว้อย่างนี่แหละดีแล้ว"

 

 

. อุ้ม?  ไม่ผิดหรอก  เพราะว่าตอนนี้ร่างบางถูกช้อนขึ้นจากโซฟา

 

 

 

 

"ตะ....แต่"

"เราเดินไม่ไหวไม่ใช่เหรอไง"  กระซิบที่ข้างหู แล้วต่อด้วยอีกประโยคที่ทำให้ร่างบางหน้าขึ้นสีระเรื่อ

"หรือเราไม่อยากเดินอีกสักสองสามวันน่ะหือ"  แอบเป่าลมเข้าหูจนร่างบางขนลุก

 

"กะ.....ก็ได้"

"อะไร  ไม่อยากเดินอีกสองสามวัน"

"เปล่านะคับ!  ผมให้พี่อุ้มไว้ก็ได้"

 

ใบหน้าหวานใสหันมองรอบๆตัว  ก่อนจะได้ยินเสียงอีกคนพูด  "วันนี้เราจะต้องไปอยู่มินโฮ"

"เอ๋....ทำไมคับ"

"ก็พี่ไม่อยากให้เราเดิน......ไปอยู่ที่นั่นแหละดีแล้วถึงพี่จะไม่อยากให้เราไปก็เถอะ"

"ไม่ชอบพี่คีย์เหรอคับ"

 

"อืม"

"ทำไมพี่ไม่ชอบพี่คีย์ละคับ  พี่คีย์ออกจะ...........ดี"  หยุดคำพูดไว้แค่นั้นเพราะดวงตาคมที่กำลังมองมาทางเขา และเหมือนกำลังไม่สบอารมณ์  "ผมไม่พูดแล้ว"

 

"เราไปกันเถอะ"

"เดี๋ยวครับ  เอาขนมไปด้วย  ห้องนั้นไม่มีอะไรให้ผมกินเล่นเลย"  จงฮยอนอุ้มร่างบางไว้แนบอก  กว่าสิบนาทีที่ร่างบางเอาแต่บอกเขาให้เดินไปทางนั้นทางนี้หยิบขนมมาถือขนมให้จนสุดท้ายก็เป็นร่างบางที่หอบถุงใส่ขนมไว้บนตัว

 

 

 

ร่างบางลอบมองคนอวดเก่ง ที่กำลังเหงื่อตก  แอบยิ้มเล็กๆ  สอดมือเข้าใต้เสื้อตัวเอง ยกเช็ดเหงื่อคนอุ้ม

 

"ไปกันเถอะครับ" 

"หยุดนะแทมิน!!"

 

 

คนกำลังเช็ดเหงื่อหยุดชะงัก  จนได้ยินคำพูดที่ตามมาในลำคอ  "อย่าทำให้พี่อดใจไม่ไหวนะ"

 

.

.

. 

 

 

ในห้องๆเดิมคนๆเดิมกำลังมองประตูอย่างหวาดหวั่น

"เปิดประตูเร็ว!!!!!"  ดวงตาหวานสั่นไหวมองประตู  แขนที่กอดเสื้อไว้แน่นก็ไม่ท่าทีว่าจะปล่อย

"เฮ้ย!!!!!!"  เสียตะคอกดังตามมาอีกครั้งคนตัวบางมองประตูห้องทีมองประตูห้องน้ำที 

 

. ไม่รู้เลยว่าตัวเองต้องทำอะไร

 

ยังไม่รู้ตัว....ว่าน้ำตากำลังไหล  ดวงตาหวานเป็นประกายหยดน้ำตาเกาะบดบังจนมองไม่เห็นอะไร 

 

 

"พี่จงฮยอนตะโกนทำไมเสียงดังอ่ะคับ"

"ก็มันไม่มาเปิดประตูสักทีอ่ะ มันไม่รู้รึไงว่าพี่......"

 

"พี่จะบอกว่าผมหนักเหรอ"

"เปล่า  ไม่หนักเลย  เบาจะตาย"

 

"งั้นก็อุ้มต่อไปสิคับ  จะเร่งพี่มินโฮทำไม"

"อ่าแทม~~~"

 

"พี่คีย์คับตื่นรึยังเปิดประตูให้หน่อยนะได้ไหมคับ  พี่จงฮยอนเหนื่อยลิ้นห้อยแล้วคับ"

"!@#$"

"ผมพูดความจริงนี่"

 

 

 

แขนที่กำลังกอดเสื้อสีชมพูแน่นค่อยๆคลายออก  ขาเรียวยาวก้าวไปข้างหน้าตรงไปยังประตูห้องเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

 

 

... แทมินกำลังเรียกเขาอยู่ ...

... เขาต้องไป ... 

 

 

ขาเรียวยาวก้าวตรงไปข้างหน้า  รีบเปิดออกเมื่อรู้ว่าใครกำลังเรียกเขา  คนสองคนที่อยู่นอกประตู อาจไม่ปลอดภัย

 

 

 . คิดไปเองรึเปล่า ?

 

. แบบไหนถึงเรียกว่าไม่ปลอดภัย

 

 

 

คีย์กระชากประตูออกแล้วดึงสองคนที่ยืนงงอยู่หน้าประตูให้เข้ามาในห้องทันที

 

 

//ปัง!//

 

 

... ปลอดภัย ...

 

จงฮยอนยืนหันรีหันขวางมองคนที่พาตัวเองเข้ามาทีมองห้องที่ไม่มีคนอีก คนที  ผิดกับแทมินที่ถูกอุ้ม  แขนสองข้างโอบคอคนทีกำลังอุ้มแน่น  เพราะเหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้เขาตกใจจนต้องกอดคอคนอุ้มไว้  แต่สิ่งหนึ่งที่น่าตกใจกว่า  คือคนที่พาตัวเองเข้ามา  กำลังหอบหายใจแรง  ที่หน้าประตูแผ่นหลังเนียนพิงกับประตูห้องอย่างหมดแรง  แผงอกที่กระเพื่อมขึ้นลงบอกได้ถึงว่าสิ่งที่ร่างบางเจอหนักหนา

 

. ว่าแต่เรื่องอะไร? 

 

คนถูกอุ้มไม่ทันได้ถามไถ  หรือเอ่ยทัก  ก็โดนพาตัวให้ไปนั่งที่โซฟา

 

"ดะเดี๋ยวพี่จงฮยอน...... พี่คีย์"  มือสองข้างชี้โบ้ชี้เบ้ไปทางประตูแต่ร่างสูงกลับไม่ได้สนใจนัก

"อือไว้ก่อน"

 

คำปฏิเสธดังตามมาด้วยคนที่กำลังเดินออกจาห้องน้ำ  แทมินหันมองแล้วชี้ไปยังประตูห้อง

"พ..พี่คีย์!!" 

 

 

 ..............

....

......

..

 

 

 

ในห้องสีขาว  คนหนึ่งกำลังนั่งคนหนึ่งกำลังนอน.....

 

คนนั่ง กำลังอ่านหนังสือเล่มเล็กให้อีกคนฟัง....

 

...แต่ว่า.....จะได้ยินไหมจะรับรู้บ้างไหม.....

 

 

 

.....จะรับรู้บ้างไหมว่า..........มีคนที่ยอมทำทุกอย่าง.........เพื่อให้ได้ใกล้ชิด

..................
.............................

..............แค่คำว่าใกล้ชิด..........................

 

 

 

"จากนั้น สโนไวท์ผู้ซึ่งหลับใหลอยู่ในโรงแก้ว  ก็ตื่นขึ้น  เมื่อได้รสจูบจากรักแรกพบ"  คนอ่านนิทานหยุดแล้วหันมองคนที่กำลังหลับ

 

 

... หากเขาจูบ เจ้าหญิงจะตื่นไหม ...

 

... จะตื่นแบบในนิทานไหม? ...

 

 

ในนิทานกับโลกแห่งความเป็นจริงน่ะต่างกัน

แต่ว่า........จะแยกออกรึเปล่า

 

 

 

ร่างสูงลุกขึ้นยืนมองอยู่อย่างนั้น  ใบหน้าคมที่บัดนี้ไร้ซึ่งรอยยิ้ม  ค่อยๆโน้มเข้าหาคนหลับสนิท 

... ถ้าเพียงแค่จูบ จะตื่น ...

 

 

 

ที่ฝั่งตรงข้ามมีกะจกบานใหญ่ ข้างหลังมีใครบางคนกำลังเฝ้ามอง ชายหนุ่มที่กำลังมองภาพข้างหน้าอย่างพอใจ  ใบหน้าคมยกยิ้ม  รอยยิ้มทีดูอบอุ่นนั้นดูคุ้นเหลือเกิน  เจ้าของรอยยิ้มนั่นก้าวเข้าหากระจกกั้น

 

 

... ยังคงมีความสุขรึเปล่า ...

 

 

รอยยิ้มที่ดูอบอุ่นนั้นแปรเปลี่ยน  เมื่อได้เห็นคนที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข

 

... นายจะรู้ว่าความสุขของนาย ...

... ได้จากคนสำคัญของคนที่นายรัก ...

 

 

ราวกับรู้อยู่ก่อนแล้วชายหนุ่มหันหลัง  หาใครอีกคนที่เพิ่งเดินเข้ามา

 

 

"เจ้านายครับ คุณผู้หญิง  โทรมาครับ"

"ครั้งที่เท่าไรแล้ว"

"สิบหกครับ"

"เป็นคนที่ไม่ยอมเลยนะ  เอาโทรศัพท์มา"

 

ยื่นมือไปรับโทรศัพท์  สายที่กำลังเรียกเข้าปรากฏบนหน้าจอ แค่นยิ้มออกมากระแอมหนึ่งครั้งเหมือนกับกำลังเทสเสียงตัวเอง  แล้วกดปุ่มรับ

 

 

"ไงที่รัก"

"จุ๊ๆ  อย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิ  ถึงเราหย่ากันแล้ว แต่ที่รักก็ยังเป็นที่รักไง"

 

 

ไล้มือไปตามกระจกที่อยู่ข้างหน้า  ภาพคนสองคนที่เห็นทำเอาเขานึกสนุก

 

 

"หืม  เรื่องนั้นน่ะเหรอ  ผมก็แค่เอาของๆผมคืน  เด็กพวกนั้นเอามันไปจากผมคุณก็รู้  อ๊ะไม่ใช่สิ  คุณต่างหากที่ทำให้ผมต้องเสียทุกอย่างไป"

"หยุดพูดนะ!!!  คุณเริ่มก่อน  ถ้าคุณไม่เริ่มเรื่องพวกนี้  คุณกับลูกของเราจะไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย"

 

 

มือนั้นกำแน่น  ทุบลงบนกระจกหนา  ราวกำลังจะทำลายคนสองคนที่อยู่ข้างหลังกระจกนั่น

 

 

"ผิดสิ  คุณเอาเด็กคนนั้นไปก่อน  ชีวิตของเด็กพวกนั้น  ผมจะทำลายมัน  เหมือนกับพ่อแม่ของมัน"

 

กดวางสาย  แล้วหันไปหาคนที่ยืนด้านหลัง  "ไปเอาตัวจินกี ออกมาฉันจะให้มันทำงาน!!"

หันกลับไปมองสองคนหลังกระจกใส  ไม่นานนัก  คนที่กำลังโน้มตัวเข้าหาเจ้าหญิง  ต้องถูกลากออกจากห้อง  ใบหน้าเหรอหรามองคนสองคนที่ฉุดตัวเองออกจากห้อง  อย่าไม่เข้าใจนักพยายามยื้อตัวไว้อย่างน้อยให้ได้เห็น...เจ้าหญิง  หน้าหนังสือที่เปิดอ่าน  ถูกเปิดทิ้งไว้ กับเจ้าหญิงนิทรา

 

 

"เราจะได้เห็นดีกัน"

 

 

 

 

 

 

 

 

ในห้องนอนกว้าง  ประตูถูกเปิดค้างไว้ที่ข้างใน  คนหนึ่งกำลังปลอบประโลม  แต่อีกคน  เจ้าของใบหน้าหวานกำลังตื่นกลัวสุดชีวิตแขนสองข้างกอดก่ายหาที่ยึดเหนี่ยว  อย่างกับคนว่ายน้ำไม่เป็น  พยายามผลักไสเพราะกลัวจะดึงให้คนรอบข้างต้องจมหายไปและในขณะเดียวกันก็พยายามดึงรั้งให้มีใครสักคนยื้อชีวิตเล็กๆนี่ไว้

 

ดวงตาหวานมองตรงไปข้างหน้าไม่รู้สึกว่ามีใครอีกคนที่กำลังช่วยชีวิตตัวเอง

 

มินโฮมองคนที่นั่งบนเตียง มือข้างหนึ่งกำลังดึงเสื้อเขา  อีกข้างผลักไล่เขา

 

 

... ทำไม ...

 

 

"ไม่เป็นไรคีย์  นี่มินโฮนะคีย์  ตอนนี้นายอยู่ฉัน"  พยายามกระซิบที่ข้างหู  เหมือนทุกครั้ง  แต่วันนี้ต่างออกไปร่างบาง  ไม่ได้ยินเสียงที่เขาเรียก

 

 

"คีย์!!!!  ฟังสิ!!!!คีย์!!!!!!ได้ยินไหม!!!อยู่ตรงนี้ไงคีย์!!"  เสียงทุ้มต่ำเปลี่ยนเป็นตะโกนใส่ร่างบาง  เพื่อให้รู้สึกตัว  แต่ทว่าเสียงนั้นยิ่งทำให้ร่างบางเหมือนถูกกดให้จมน้ำ

 

มือหนาประครองใบหน้าหวานไว้มองดวงตาที่ว่างเปล่า  "ฟังนะคีย์  อย่าเป็นแบบนี้  ขอร้องอย่าเป็นแบบนี้"

 

 

... เขาจะทำอะไรได้ ...

 

... ถ้าคีย์ยังเป็นแบบนี้ ...

 

 

มินโฮโน้มตัวกดหน้าผากชนกับหน้าผากของร่างบางไว้ กดแน่นจนแม้แต่ตัวเองยังรู้สึกเจ็บ

 

 

 

 

ที่หน้าห้อง  จงฮยอนมองคนสองคนที่อยู่ในห้อง  เขากำลังสงสาร

 

 

... สงสารใครดี ...

... เพื่อนรักของเขา หรือ คนรักของเพื่อนเขา ...

 

 

... ต้องเป็นเพื่อนเขาสิ  ก็เจ้านั่น  เพิ่งได้รักใครเป็นครั้งแรก รักครั้งแรกที่ทำให้เพื่อนของเขาต้องเหนื่อย ...

... มันคุ้มรึเปล่า ที่ต้องมีรักครั้งแรก แบบนี้ ...

 

 

จงฮยอนมองคนสองคนที่อยู่ในห้องนาน จนกระทั่งได้ยินเสียงเล็กๆ

"พี่...พี่จงฮยอน.....พี่คับ"

"หะ  หือว่าไง"

 

 

หมุนตัวกลับ  เดินตรงมายังโซฟา  ร่างบางเล็กนั่งอยู่ตรงนั้นชะเง้อหน้า  พยายามมองหาคนในห้องจนคนที่ตัวเองเรียกเดินเข้ามาหา ถึงได้หันมอง

"พี่คีย์จะเป็นอะไรไหม  พี่คีย์  จะเหมือนเดิมไหม"

"เหมือนสิ  นั่นมินโฮ  เขาทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว"

 

 

.

.

....

.

........ 

 

 

นานแล้วที่ร่างบางพยายามผลักไสเขา  มินโฮยังคงกดหน้าผากตัวเอง  เข้ากับร่างบางมือที่ผลักดันเขา  เปลี่ยนเป็นจับเสื้อยืดเขา  แล้วกำแน่น  แรงดึงเล็กๆให้เขาขยับตัวเข้าหาดวงตาหวานมีหยดน้ำใส  ที่กำลังไหลออกมาทางหางตา  เขาอดไม่ได้เลยที่จะใช้นิ้วเกลี่ยปัดสิ่งที่ทำให้ร่างบางทุกข์ใจหายไป  มินโฮถอนตัวออกมาได้ไม่มากนัก  เมื่อร่างบางดึงเขาเข้าไปใกล้ขึ้นอีก  จนหูของเขาได้ยินเสียงลมหายใจ

 

 

ลมหายใจของร่างบาง  ยังไม่กลับมา......เสียงลมหายใจนี้น่ากลัวเหลือเกิน

 

กลัวว่าจะขาดใจ

 

 

... ทำยังไงถึงจะกลับมาเป็นปกติ ...

 

 

มินโฮโอบกอดร่างบางไว้  มือเล็กๆที่กำลังยึดเหนี่ยวเสื้อเขาไว้ดึงให้เขาเข้าหาทุกครั้งที่เขาขยับ ตัว  จนตอนนี้ใบหน้าคมกำลังคลอเคลียที่แก้มใส  กดริมฝีปากตัวเองเบาๆที่แก้มขาว หวังจะปลอบประโลมอีกฝ่าย  แต่ผลที่เกิดทำเอาแม้แต่ตัวเองยังรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้

 

 

... ลมหายใจกระตุก ...

 

 

... จะได้ผลรึเปล่า ...

 

 

 

แค่คิดมินโฮกดริมฝีปากบนแก้มขาวอีกครั้ง  คราวนี้ร่างบางขยับไหวตัว  มินโฮไม่รอให้ทำอย่างอื่น  จรดริมฝีปากตัวเองกับแก้มใส  หลายๆครั้งจากแก้มสู่หางตา  จากหางตาสู่สันจมูกแล้ววกกลับมาที่ริมฝีปากสีชมพูสวย

 

นุ่มนวลและบางเบา มินโฮละออกมา มองใบหน้าหวานแต่ทว่ามือของร่างบางกลับดึงเสื้อไม่ให้เขาออกห่าง  ตอนนี้เขาเห็นแต่

 

ริมฝีปากสีสวย ที่กำลังเผยอออก เหมือนกำลังเชิญชวนเขา  กำลังดึงดูดเขา

 

 

เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ทำเอาเขาสติแตกไปรอบหนึ่ง  คราวนี้ก็อีกครั้ง  แล้วเขาจะหยุดตัวเองได้อย่างไร

 

 

....

..

.

...

 

ที่นอกห้องจงฮยอนเดินไปมา รอบห้อง  มองดูนาฬิกาที่แขวนอยู่ข้างห้องทีมองประตูห้องที่เปิดค้างไว้  เสียงปลอบของเพื่อนเขาเงียบไปแล้ว 

 

. แล้วทำอะไรอยู่?

 

ขาคนที่เดินไปรอบห้อง  เดินกลับไปยังประตูห้องนอนมีเพียงสายตาหวานที่ทอดมองตามไป

 

สิ่งที่เห็น  ทำเอาเจ้าตัวอดตกใจไม่ได้  เมื่อร่างเพื่อนของเขาเอนราบไปบนเตียงทาบทับคนที่ตัวเองปลอบเมื่อครู่  คำปลอบประโลมกลายเป็นเสียงครางอืออึงในลำคอ  แขนสองข้างที่คอยเหนี่ยวรั้งเรียกสติเปลี่ยนเป็นกอดรัดไม่ให้อีกคนต้องถอย ห่าง 

 

 

... ชิ หน้าหมั่นไส้ ...

 

 

"เออะ"  ส่งเสียงจากลำคอเบาๆ  ขัดจังหวะทำเอาคนที่กำลังเคลิ้ม  ปล่อยตัวไปตามอารมณ์สะดุ้งพลิกตัวกลับมามองคนที่หน้าประตูห้องนอน

"จะ...จงฮยอน"

 

 

คนรู้สึกตัวหันกลับมาลุกขึ้นนั่ง  "แกมาทำอะไรวะ" 

 

"ควรจะถามตั้งนานแล้ว" จงฮยอนมองคนที่ทำอะไรไม่ถูก 

 

 

... เมื่อก่อนเพื่อนเขาไม่ใช่แบบนี้ ... 

 

 

"แล้วตกลงว่า....."  เสียงพูดหยุดชะงักเมื่อร่างเล็กๆที่เขากอดเมื่อครู่  ลุกขึ้นนั่งที่ข้างตัวเขา  แต่ใบหน้าหวานกลับกดที่ไหล่แล้วเหลือบมองจงฮยอน  อย่างหวาดระแวงแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเอามือลูบหัวปลอบร่างบางเช่นทุกครั้ง

 

"จะมาฝากแทมินไว้ด้วยวันนี้"

"หือ....วันนี้แทมินเป็นอะไร"

คำถามสั้นๆ  แต่ว่ามินโฮกลับไม่ได้คำตอบ  เจ้าตัวคนถูกถามได้แต่กรอกตาไปมา  ส่วนคนถามได้แต่สงสัยมองเพื่อนที่กำลังทำท่านึกอะไรบางอย่าง

 

"เดี๋ยวมานะคีย์"

 

 

... บอกยังไงดีว่ะ ...

คนกรอกตาไปมาคิดคำตอบที่ดูดีที่สุด  แต่ว่า  ไม่ว่ายังไงก็นึกไม่ออกสักที

 

 

 

ยังไม่ทันได้พูดอะไร  เพื่อนรักของเขาที่ดูเหมือนสติกำลังกลับมา  เดินออกมานอกห้องแล้วเดินเข้าไปหาแทมิน  มองไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้า โดยไม่พูดอะไร คงมีแต่แทมินที่มองคนที่กำลังมองสำรวจตัวเองด้วยความเขินอาย

 

 

... จะเห็นรอยไหม ...

 

 

"อ้อ....รู้ละ  เดินไม่ไหวสินะ"  พูดแล้วเดินกลับมาหาจงฮยอนกระซิบในแบบที่มีแค่คนสองคนได้ยิน "แกรวบหัวรวบหางไปเรียบร้อยแล้วนิ่"

 

// ฟุ่ //

 

 

 

ใบหน้าคมแดงขึ้นมาอย่างหยุดไม่ได้  ไม่คิดเลยว่าเพื่อนของเขาจะมองออกได้ไวขนาดนี้

 

จงฮยอนหันมองแทมิน  ใบหน้าหวานหันมองสบสายตา ริมฝีปากที่จงฮยอนเห็นกำลังขยับ ถามเขา

 

... ระ...รู้เหรอ ...

 

ดวงตาหวานกระพริบถี่ๆ  เมื่อคนตอบบอกคำตอบที่ทำให้ทั้งสองคนหน้าแดงอย่างช่วยไม่ได้

 

... อืม ...

 

 

 

คนนั่งโซฟาหน้าแดง  รู้สึกถึงใครอีกคนที่เดินเข้ามาใกล้

 

 "พี่คีย์"  เสียงหวานเอ่ยเรียกคนที่ยืนจ้อง  แถมยังฉวยเอามือไปกุมไว้อีกต่างหาก  แทมินมองมือตัวเองที่โดนกุมไว้  แล้วเผยรอยยิ้มให้กับคนที่เพิ่งเดินเข้ามาหา

 

คีย์มองร่างบางเล็กที่อยู่ข้างหน้า

 

... อะไรที่ไม่เหมือนเดิม ...

ดวงตาหวานมองสำรวจ  ความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้ต่างออกไป

 

... หรือว่า ...

คีย์นั่งลงที่ข้างๆดวงตาหวานสองคู่สบตากันด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไป ดวงตาหนึ่งคู่เอียงหลบเหมือนคนที่ทำความผิดไว้ส่วนอีกครู่ดวงตาเป็นประกายเพราะหยดน้ำที่กำลังไหลคลอ

 

 

. กำลังรู้สึกแบบไหน? 

 

 

 

คนโดนกุมมือมองที่มือตัวเอง  แล้วกระชับมือก่อนจะยิ้มให้อย่างสดใส

 

 

 ... ยังคงยิ้มได้ใช่ไหม ...

 

 ... ดีแล้ว เป็นแบบนี้แหละดีแล้ว ...

 

 

 

คีย์ยิ้มกว้างทำให้หยดน้ำไหลออกจากดวงตาที่คลออยู่เต็มหน่วย  แทมินยกมือมาเกลียมันทันทีและเป็นร่างบางที่ส่งรอยยิ้มตอบกลับมา

 

 

... ดีแล้ว ที่ยังยิ้ม ...

 

 

มินโฮมอร่างบางเล็ก  ที่น้ำตา  ทั้งที่มีน้ำตาแต่กลับกำลังยิ้ม

 

... เขาไม่เข้าใจ ...

 

 

 >>>>>>To Be Continued

 

 

 

 

ZeppFy Talk :  กับฟิกในตอนที่แล้ว ทุกคนรู้แล้วใช่ไหมคะว่า  คีย์มีแฝด ซึ่งก็คือเจ้าหญิงของอนยู  แล้วเรื่องบนจดหมายที่ พูดถึงพี่  ก็หมายถึงว่า  เจ้าหญิงเป็นแฝดพี่แล้วคีย์เป็นแฝดน้อง  งงไหมค่ะ  = = คือไรเตอร์ไม่คิดว่าจะมีรีดเดอร์งงเรื่องนี้ เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของตัวละคร

 

แล้ว ณ ตอนนี้  แทม...เสร็จ...จง  ไปแล้ว

คู่นี้ดูจะไปไกลกว่าอีกคู่  เลยว่าไหมคะ?  แทมดูจะกล้าขึ้น  พอได้รู้อะไรๆจาก  มินโฮ

 

มาถึงคู่ที่หลายๆคนต่างเฝ้ารอว่าเมื่อไรจะได้กดกันสักที  ตอนนี้ก็เกือบแล้วพอจะจุดจุดจุด ก็ดันได้สติ  พอจะจุดจุดจุด  ก็ดันมีคนมาแทรก (ไม่ใช่แทมินแล้วนะคะแต่เป็นจงแทน)อ่า.......วิบากกรรมของคู่นี้

 

ชื่อโผล่ออกมาแล้วนะคะ......ไปเปิดหาดูรูปกันเถอะคะ

 

 

ขอบคุณสำหรับรีดเดอร์ที่เข้ามาติดตามกันโดยตลอด(แม้ว่าจะต่อช้ามากๆก็ตาม)

 

ปล.แรกสำคัญมาก  อ่านแล้วคอมเม้นด้วยนะคะ อ่านไม่เม้น ผลทั้งหมดอาจตกอยู่ในตอนต่อไป  อย่างที่บอกไปก่อนอ่านตอนนี้นะคะ

 

ปล.สุดท้ายสำคัญมาก  ถึงตรงนี้  มีใครสังเกตบ้างไหม  ตั้งแต่เริ่มเรื่อง  ไม่มีตรงไหนเลยที่คีย์บอกว่ารักมินโฮ  ทั้งคำพูดในใจ หลายๆอย่างที่คีย์พยายามสื่อสาร